Simone Scheffer en Frits Mostert kunnen het samen goed vinden

Een tijdje terug stond ik als mantelzorger voor de ingang van het Medisch Centrum Leeuwarden in een oude Opel Corsa te wachten op mijn passagier. Dat gaf mij mooi de gelegenheid om de activiteiten van Simone Scheffer en Frits Mostert te bekijken. De Omrop Fryslân-verslaggeefster en de persvoorlichter van het ziekenhuis konden het samen goed vinden. Een cameraman legde het tafereel vast. Waar het over ging is mij niet bijgebleven, maar Mostert, al jaar en dag voorlichter bij het ziekenhuis, heeft ongetwijfeld de belangen van het Medisch Centrum goed behartigd. Of hij daarmee het algemeen belang heeft gediend waar het gaat om goede, transparante voorlichting voor iedereen, valt te bezien. Mostert behartigt vooral het bedrijfsbelang van het ziekenhuis. Mostert is van de mooi weer voorlichting.

Misschien dat hierin verandering komt nu onze demissionaire minister-president Mark Rutte heeft gezegd dat de overheidsvoorlichting op de schop gaat. Van de zogenaamde Rutte-doctrine – zo weinig mogelijk transparantie; hou de informatie tegen de borst – wordt afstand genomen. Rutte wil zelfs, zo zei hij, de beleidsopvattingen van ambtenaren openbaren. Er komen cursussen voor ambtenaren, voor politici is nog niet duidelijk.

Ik neem aan dat dit gewijzigde beleid ook geldt voor de lagere overheden, zoals gemeenten en provincies. Misschien ook wel voor instellingen als ziekenhuizen die we met zijn allen financieren. Misschien ook dat het gewijzigde bestuur van het ziekenhuis, nu er, voor het eerst in de geschiedenis van het ziekenhuis, sinds kort een vertegenwoordiger van het verpleegkundig personeel hierin is opgenomen, vaart maakt met zuivere publieksvoorlichting.

Vooralsnog ben ik er nog niet zo gerust op dat het vaak gebezigde woord transparantie ook in daden wordt omgezet. Ik moet nog zien of Frits Mostert alle media die hij aan een touwtje heeft kan loslaten. Mijn ongerustheid wordt vooral ingegeven door de houding van de media die slaafs meelopen aan dat touwtje. De vertegenwoordigers ervan, de meesten, niet allemaal, stellen voorgeprogrammeerde vragen en krijgen voorgeprogrammeerde antwoorden. Wie daar niet aan mee wil doen komt het ziekenhuis niet in.

Het is een staaltje beschamende ‘voorlichting’ nog afgezien wat het toneelspel allemaal wel niet kost: Simone in een autootje, de cameraman met een autootje en een dure Frits Mostert die tijd heeft uitgetrokken voor een zorgvuldige voorbereiding. Je zou acteurs voor dit toneelspel kunnen inhuren. Mostert moet een duwtje hebben.

In de Leeuwarder Courant van zaterdag lees ik dat die afwezige transparantie ook de hoofdredacteur in het verkeerde keelgat is geschoten. Hoofdredacteur Sander Warmerdam noemt enkele voorbeelden waarvan hij vindt dat met het uitblijven van de gevraagde informatie het algemeen belang, in dit geval een goede voorlichting over het verloop van de pandemie, niet wordt gediend. Ook Warmerdam is in de Friese ziekenhuizen alleen welkom bij goed nieuws. Dat dit niet alleen geldt voor de Friese ziekenhuizen is geen geheim.

Het moet voor Warmerdam toch mogelijk zijn om in de bestuurlijke gremia waarin hij buiten zijn krant om verkeert, met behulp van de magistrale steun in de rug van onze premier, en mogelijk met hulp van zijn collega-hoofdredacteuren, het verzuim van zijn voorgangers stevig te corrigeren? Alle mooie woorden over transparantie, vaak gebezigd door onze burgemeesters, ten spijt: het initiatief zal toch echt bij de media vandaan moeten komen.

Andries Veldman