Praten over de legacy

Onlangs sprak Oeds Westerhof, voorman van Culturele Hoofdstad 2018, bij de Leeuwarder leden van de Partij van de Arbeid in De Bres over de legacy. Met de legacy bedoelde hij de erfenis die we ontvangen na 2018. Wie de zwartgallige Deense tv-serie The Legacy heeft gezien, weet zo ongeveer wat ons dan te wachten staat, en weet ook in welke staat we ons, nu er nog niemand dood is, bevinden: aan de rand van de afgrond.

Ik ben halverwege afgehaakt. Het gekrakeel werd mij te veel. In het geval van de Deense tv-serie, waar zich plotseling een onbekende erfgename aandiende, kwam al het lelijks in de mens naar boven.

In sommige opzichten had de Deense serie sterke overeenkomsten met de start van ons eigen festijn Culturele Hoofdstad 2018, waar namen als Jannewietske de Vries, Henk Keizer, Ton F. van Dijk en Siem Jansen al lang en breed uit beeld zijn verdwenen. Misschien duiken ze weer op als er een erfenis te verdelen valt.

Lang voordat er in Friesland een te verdelen buit is gerealiseerd, is het gekrakeel al losgebarsten. Zo is er in Dokkum gedoe over een ongewenste fontein en in Heerenveen en andere gemeenten over hun bijdrage aan het culturele festijn. Dat er na deze bijdrage wellicht een erfenis op komst is waar zij als gemeente in mee delen, is in Heerenveen nog niet ingedaald.

Misschien doet men er in Friesland bij voorbaat beter aan om alvast plakkertjes op de diverse bezittingen te bevestigen om aan te geven voor wie wat bedoeld is bij de verdeling van de erfenis van Culturele Hoofdstad. Om maar te zwijgen over de bijkomende kosten die er mogelijk aan verbonden zijn. Je kunt tenslotte een erfenis weigeren.

In Leeuwarden zijn we druk bezig om de erfenis gestalte te geven. We krijgen verplaatsbare taalpaviljoens in de Prinsentuin; popcentrum Neushoorn mogen we nu al rekenen tot de erfenis. We krijgen een nieuw stationsplein en een fontein. Al pakken pleinen (Havank zei het al) en fonteinen in Leeuwarden nooit zo gelukkig uit.

Een plein moet in Leeuwarden eerst drie keer over de kop voordat we een beetje tevreden zijn. Iedereen herinnert zich nog het Wilhelminaplein dat van hol naar bol ging (of was het andersom?), er verschenen lifthuisjes en kiosken en de forse ijzeren staketsels die van de chaos een geheel moesten maken luidden het slotakkoord in. Opnieuw ging het plein op de schop. Over het Beursplein, met een glazen bushalte van 1 miljoen euro die er nu niet meer staat, hoeven we het dan niet meer te hebben. Bij fonteinen gaat het idem dito. Die dingen krijgen we zelden goed aan de praat.

Maandagavond praat de Leeuwarder raad over legacy. Misschien dat iemand zich afvraagt hoe wonderlijk het is dat er eerst het etiket Culturele Hoofdstad opgeplakt moet worden voordat het stationsplein wordt opgeknapt en andere zaken worden gerealiseerd die veel te lang op hun beloop zijn gelaten.

Andries Veldman

Legacy