Politici wensen mensen doorgaans het beste – op uw kosten

(tekst: weblogger Wietse Elzinga)

Ook al zou ik het geld hebben voor een aldaar gangbare woning, ik zou er niet willen wonen. Meestal laat ik de woonwijk Blitsaerd niet links maar rechts liggen. Het laatste gedeelte van mijn hardlooprondje voert langs de Groningerstraatweg van recreatiegebied de Groene Ster naar het centrum van de stad. Dan kom ik aan de zuidzijde van die weg over een bruggetje over het water dat de scheidslijn vormt tussen de Groene Ster en de woonwijk Cammingaburen. Die brug lag tot een paar jaar geleden een stuk verderop in een weiland, leidend van niets naar nergens. Plannenmakers hadden in het verleden bedacht dat Leeuwarden ruim tweehonderdduizend inwoners zou tellen, een woonwijk voorbij Blitsaerd leek hun heel redelijk. De brug lag er helemaal klaar voor. Later dit jaar is er in verband met een gemeentelijke herindeling een vervroegde gemeenteraadsverkiezing, Leeuwarden zal dan meer dan honderdduizend inwoners tellen.

Overigens is recreatiegebied de Groene Ster ook ontworpen op basis van tweehonderdduizend bewoners én de aanname dat mensen dicht bij huis zouden recreëren, auto’s waren toen nog niet zo gewoon als nu. Beide aannames zijn uiteindelijk onjuist gebleken. De plannenmakers van na de Tweede Wereldoorlog kun je moeilijk groeiambities verwijten, jongere generaties beleidsmakers hadden kunnen weten dat groei grenzen kent. De problemen die er nu zijn met de wijk Blitsaerd, te weinig mensen met een voldoende dikke beurs om een mooie, grote woning te realiseren, waren vermijdbaar. Economische crises zijn van alle tijden, het lijkt mij ietwat naïef om te veronderstellen dat de wijk tussen twee crises vol zou zijn gebouwd. Het uitgangspunt van de wijk, huizen bouwen voor welvarende mensen om een honderdduizend+ gemeente te worden, heeft mij nooit kunnen overtuigen.

Elk beleid gericht op het overbruggen van de huidige situatie en een gewenste situatie berust op aannames: namelijk dat de inzet van (beleids)maatregelen tot de gewenste situatie leidt. In tegenstelling tot natuurwetenschappen – als ik een voorwerp loslaat dan valt het naar beneden – zijn bij sociale / beleidswetenschappen oorzaak en gevolg zelden zo duidelijk en direct. Beleidsaannames worden jammergenoeg zelden getoetst op hardheid. Bedrijven in de marktsector doen het doorgaans als het om strategie gaat niet veel beter.

Later dit jaar mogen we naar de stembus. Vervroegde gemeenteraadsverkiezingen kennen doorgaans geen hoge opkomst en dat zou in het geval van Leeuwarden jammer zijn. De door velen gekoesterde wens van meer dan honderdduizend inwoners wordt dan realiteit, wat is nú de visie van de politieke partijen op de toekomst van de stad? Politici wensen mensen doorgaans het beste – op uw kosten. Graag een aansprekende visie op de toekomst én een onderbouwing van de beleidsvoornemens. Op vermijdbare ongein à la Blitsaerd die ons handenvol geld kost zit ik niet te wachten.

cultuur middenstanders zakelijk