Op een zak geld zitten en niet weten wat te doen is pas armoede

(tekst: weblogger Wietse Elzinga)

Op een zak geld zitten en niet weten wat er mee te doen. Dat is in de kern het probleem van het College van Gedeputeerde Staten van Fryslân. Driehonderd miljoen euro willen investeren in de Friese economie en niet weten wat te doen. Critici verweten het college een gebrek aan visie wegens het ontbreken van concrete bestedingsplannen, maar dat lijkt mij een geval van de pot verwijt de ketel. Als plaats voor de presentatie van het investeringsplan werd gekozen voor het Woudagemaal, eens een soort symbool voor vooruitgang. Anno nu is het een slecht gekozen symbool, aan investeringen in harde infrastructuur hebben we nu en in de toekomst niet veel.

Ooit waren gewone, spoor- en waterwegen nodig om überhaupt zaken te kunnen doen: zonder geen handel. Tegenwoordig zou je het ‘enablers’ noemen. Op meer van hetzelfde zitten we niet te wachten, met een lanceerplatform voor satellieten kunnen we niks en een hoogoven voor het verwerken van ijzererts dat we niet hebben kunnen we ook niet gebruiken. Wie wel een project van vergelijkbaar kaliber weet waar we wél wat aan hebben mag het zeggen. Ik weet er niet eentje, desondanks zijn er alternatieven zat.

Eerder dit jaar was ik bij een netwerkbijeenkomst rond het thema watertechnologie genaamd WaterLink met ook sessies over biobased economy. Bij een dergelijke economie proberen we minder afhankelijk te worden van fossiele brandstoffen. Geen idee wat er in Noord-Nederland hieromtrent in de pijplijn zit, de sessies waren besloten en webloggers zoals ik worden natuurlijk niet uitgenodigd. Vanwege deze sessies trof ik bij de borrel de directeur van Dutch Biorefinery Cluster, een Friezin gepromoveerd op een proefschrift over het verwerken van hennepvezels. Dat vond ik wel interessant. In het Groningse Oude Pekela zit een bedrijf dat industriële hennep verwerkt tot dashboards voor dure Duitse automerken. Ooit zijn ze in Oost-Groningen begonnen met het verbouwen van industriële hennep als aanvulling op een mager inkomen uit andere gangbare gewassen. Lange tijd werden de hennepvezels verwerkt tot deurmatten en strooisel in de stal. Geen producten met een hoge toegevoegde waarde. Industriële hennep blijkt anno nu aanmerkelijk veelzijdiger inzetbaar te zijn, toch jammer dat het aan goede ideeën voor toepassingen ontbreekt.

De komende jaren worden 3D-printers wegens het komen te vervallen van patenten steeds goedkoper. Voor zover mij bekend kun je hennepvezels niet met dergelijke 3D-printers verwerken, je kunt met zulke printers wel een prototype van een (nieuw) product maken. Het is nu zaak te ontdekken tegen welke zuren hennepproducten bestand zijn, in welke mate hennepvezels vervormbaar en mechanisch belastbaar zijn, etc. Die kennis bepaalt in hoge mate welke producten je met hennepvezels kunt maken. Kortom, het gaat tegenwoordig niet zozeer om investeringen in harde infrastructuur maar om zachte infrastructuur als kennis en de vaardigheden om die kennis in verkoopbare producten om te zetten. En dat hoeft niet altijd veel geld te kosten.

Op een zak geld zitten en niet weten hoe het aan te wenden, da’s pas armoede.

cultuur middenstanders zakelijk