Leeuwarden moet schakelen naar volgende generatie biobrandstof

(tekst: oud-raadslid D66 en ict-ondernemer Wietse Elzinga op zijn weblog)

19 juli 2009

Grassoline — rijden op gras

Grassoline, een woordspeling op het Engelse gasoline, is het onderwerp op de cover van het julinummer van het populair-wetenschappelijke blad Scientific American. Waar wij gras vooral kennen als brandstof voor de koe, probeert men elders van gras een brandstof te maken om op te rijden. Een koe heeft meer dan een maag en dat maakt duidelijk dat gras geen gemakkelijk goedje is om te verteren. Amerikaanse wetenschappers zijn er recentelijk in geslaagd de enzymen die bij een koe voor het afbreken van het gras verantwoordelijk zijn kunstmatig te verbeteren. Als het lukt die enzymen – chemische verbindingen die een katalyserende, procesversnellende, functie hebben – goedkoop op grote schaal te maken dan hebben wij een fossiel-brandstofprobleem minder.

Nog niet iedereen is ervan overtuigd dat het veranderende klimaat te wijten is aan menselijk handelen in de vorm van uitstoot van CO2 – het aantal CO2 moleculen per miljoen moleculen (ppm, parts per million) is gestegen van minder dan 300 ppm voor de industri�le revolutie tot ruim boven de 400 ppm nu – wij kunnen het ons niet permitteren dat verder te laten stijgen. Terecht dat ook de gemeente Leeuwarden in 2006 voor de periode 2006 – 2009 een duurzaamheidsplan heeft vastgesteld. Gezien de titel ‘Een sprong verder’ zouden wij nu aanmerkelijk vooruitgang hebben moeten boeken op het gebied van duurzaamheid, ik waag het te betwijfelen. Of wij nog een gedegen evaluatie van het duurzaamheidsplan tegemoet kunnen zien voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 weet ik niet, ik heb het naar aanleiding van het artikel in Scientific American nogeens doorgebladerd en vrees het ergste.

Bedrijfswagens van de gemeente Leeuwarden op koolzaadolie laten rijden en ledlampjes voor een prikkie aanbieden is en blijft gerommel in de marge. In Leeuwarden maken bestuurders en beleidsmakers de denkfout dat in een stad met zo’n 92.000 inwoners en geen industri�le productie van betekenis veel milieuwinst valt te boeken. De knop moet om: economie en ecologie gaan samen, aan duurzaamheid valt geld te verdienen. Watertechnologie-instituut Wetsus werkt aan Blue Energy, energie opwekken op de scheiding van zout en zoet water, bij die instelling werd onlangs een lezing gegeven over energie uit bacteri�n in het wortelstelsel van planten, om maar eens een paar voorbeelden dicht bij huis te noemen. Voor deze en tal van andere projecten op dit vlak geldt vooralsnog dat het op kleine, laboratoriumschaal werkt, maar dat het afwachten is of het op grote, industri�le schaal ook gaat werken. Wereldwijd is er een ware wedloop gaande naar alternatieven voor fossiele brandstoffen omdat de winnaar veel geld kan verdienen.

Leeuwarden doet er verstandig aan om op korte termijn de duurzaamheidsbakens te verzetten. Eerste generatie biobrandstoffen die concurreren met de voedselketen moeten wij gewoon overslaan, de volgende generatie biobrandstoffen is om meerdere redenen veel interessanter ondermeer omdat die welvaart en werkgelegenheid kunnen opleveren. Maar dan moet je als gemeente er wel iets meedoen voordat anderen het gras voor je voeten wegmaaien.