Kinderen van Oldenije, het leven van een wethouder gaat niet over rozen

‘Beste kinderen van basisschool Oldenije. Ik moet het maar meteen bekennen: We gaan het niet doen. Met welk plan voor een veilige schoolroute jullie straks bij mij komen aanzetten, het zal allemaal best, maar we gaan het niet uitvoeren. Ik zal jullie proberen uit te leggen waarom dit zo is. Toen ik nog raadslid was heb ik wel eens gezegd: “We gaan luisteren naar de burger”, en ook, ”we zeggen tegen de burger dat wij er voor gaan zorgen dat uw plan wordt uitgevoerd”. Nu ik wethouder ben moet ik toegeven dat wat je zegt en wat je doet, ook al zit je vol met goede bedoelingen, je lang niet altijd kunt nakomen wat je hebt gezegd. Ik voel mij daar zelf ook een beetje schuldig over. Als je wethouder wordt denk je dat je van alles kunt regelen, maar dat blijkt achteraf toch niet zo te zijn. Soms zeggen we dan dat we voor die plannen geen geld hebben, en eigenlijk is dat een klein leugentje. Morgen behandelen we de begroting van onze gemeente en dan zullen jullie merken dat we voor heel veel plannen heel veel geld hebben. We zijn gewoon een rijke gemeente, al roepen we dat niet te hard.’

‘Iets anders is dat je soms ook in een bepaalde vorm van mode zit waar je in meegezogen wordt. Het overkomt de beste. Iemand vertelde mij bijvoorbeeld dat het als bestuurder in de mode was om op je handen te gaan zitten. Dat heb ik dus ook gedaan en volgens mij zit ik nog steeds op mijn handen omdat deze modegolf nog niet voorbij is, maar misschien heb ik iets gemist. Bij het Europaplein heb ik bijvoorbeeld ook heel lang op mijn handen gezeten en is collega Henk er met het project vandoor gegaan. Kan gebeuren zal ik maar zeggen.’

‘Nu zouden jullie kunnen zeggen: probeer nu eens in the flow te komen en weer out of the box te denken door van je handen af te komen, maar dat is nog niet zo gemakkelijk. Er zijn hordes in mijn omgeving die het wel prettig vinden dat ik nog steeds op mijn handen zit. Dat neemt niet weg dat ik wel benieuwd ben naar jullie plannen voor een veilige schoolroute. Want eigenlijk had ik dat probleem al moeten oplossen.’

‘Terecht kunnen jullie aanvoeren dat we op de maan kunnen wandelen en dan zouden we de probleem op een gevaarlijk kruispunt niet kunnen oplossen? Maar zo simpel is het allemaal toch echt niet hoor. Natuurlijk is het ons bekend dat het kruispunt Oosterkade/Tuinen/Vlietsterbrug op de route naar jullie school bij ons bekend staat als de aller gevaarlijkste kruising in onze gemeente, maar ja, wat moet ik doen? We hebben als gemeente gekozen om de auto, waarin jullie papa’s en mama’s rijden, zoveel mogelijk vrij baan te geven en dan moeten we kiezen. Het is niet anders. Natuurlijk is het ons ook bekend dat er veel over de Tuinen wordt gereden door papa’s die hier niet mogen rijden, maar wat moet ik doen als ik op mijn handen zit? Ik weet echt wel dat er veel te hard wordt gereden over de Oosterkade. Moet ik hier een flitspaal neerzetten en na de zebra een bord met: U heeft zojuist een boete gekregen van 100 euro? Je papa en mama zien mij aankomen! Oké, het probleem van het te hard rijden is dan opgelost, maar zo maak ik toch weer andere problemen. Jullie zien wel dat het leven van een wethouder, met allerlei goede bedoelingen, niet over rozen gaat.’

‘Gelukkig zegt jullie schooldirecteur Melle Zijlstra in de krant dat het allemaal wel wat meevalt en dat is ook zo. Zeker wanneer je het aantal ongelukken afzet naar de onnoemelijke hoeveelheid verkeersbewegingen op dat kruispunt. Dan zou je bijna zeggen: waar maken we ons druk om? Het gaat toch bijna altijd goed? Maar ik begrijp ook wel dat jullie dit geen goed antwoord vinden en daarom heb ik ook gezegd: kom met plannen. Ik heb aan jullie gevraagd om met een passende oplossing voor de situatie te komen. Maar nogmaals, geen misverstand hierover: we gaan de plannen niet uitvoeren.’

Jullie Thea