Is de Nederlandse verslavingszorg wel bestand tegen een nieuwe drugsepidemie?

(tekst: De Balie Amsterdam)

Crack is in opkomst in Amsterdam. Het roept de heroïnecrisis van de vorige eeuw in herinnering. Welke lessen zijn er te trekken?

In het Amsterdamse Oosterpark of op het Delflandplein is het al lang geen vreemd gezicht meer: drugsgebruikers die een crackpijp roken.

Het roept de jaren zeventig en tachtig in herinnering, toen heroïne Nederland bereikte en al snel het straatbeeld domineerde. Hippies sliepen verdoofd in het Vondelpark, de Zeedijk werd vanwege alle overlast door verslaafden en dealers tot ontoegankelijk ‘rampgebied’ verklaard.

Nu is het crack dat steeds meer slachtoffers eist. In Nederland zijn bijna 28 duizend mensen verslaafd, met name dakloze arbeidsmigranten. Eenmaal verslaafd is afkicken heel moeilijk. De overlast voor ondernemers en buurtbewoners is groot: van openbare vervuiling tot toenemende criminaliteit.

Tegelijkertijd is de verslavingszorg de afgelopen decennia structureel uitgekleed door bezuinigingen. Zo moet het Trimbos instituut het vanaf dit jaar met zo’n 7 miljoen euro minder doen, 20% van hun jaarbegroting.

Verslavingsklinieken, belangenorganisaties en veldwerkers kampen met personeelstekorten en beperkte capaciteit, juist op het moment dat de vraag naar hulp groeit.

In dit programma blikken we terug op de heroïnecrisis van toen en trekken we lessen voor het heden. Welke parallellen zijn er te trekken? Hoe is de crisis destijds aangepakt? En is de Nederlandse verslavingszorg wel bestand tegen een nieuwe drugsepidemie? Dit programma is ontwikkeld door de De Balie Academie, die bestaat uit Dewi van Leeuwen Sastromedjo, Jack Coppens en Auguste Kool.