Ik kan doorgaans heel goed opschieten met vrouwen

(tekst: kunsthistoricus Huub Mous over VPRO’s Zomergasten op zijn weblog)

Soms hoor ik iemand beweren dat ik een vrouwenhater ben. Zelf geloof ik daar niet zo in. Ik kan doorgaans heel goed opschieten met vrouwen, al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen die de regel bevestigen. Wel is het zo, dat ik de onhebbelijke gewoonte heb om het gedrag van vrouwen kritischer te beoordelen dan dat van mannen. Neem nou die zomergaste van gisteravond: Pauline Cornelisse. Een half uur lang heb ik het aangezien, maar toen trok ik het niet meer. Al die bestudeerde gebaartjes, die zelfgenoegzame �ongekunsteldheid�, voor mij hoeft het niet.

Dit gedrag doet me teveel aan het Friese amateurtoneel denken. Bij een man denk ik dan: Ach ja, een beetje ijdel. Maar van een vrouw pik ik zoiets niet. Eigenlijk kun je zeggen, dat ik bij vrouwen de lat hoger leg. Mijn overmatige kritiek op vrouwen is dus gebaseerd op een overdosis respect die nergens op gebaseerd is. Als sinds de Romantiek zitten wij mannen � zeker als het om het gevoelsleven gaat � opgescheept met een minderwaardigheidsgevoel ten opzichte van vrouwen. Zo is de onterechte idealisering van de vrouw ontstaan. Volgens Arthur Rimbaud zou de vrouw de grote dichter van de toekomst zijn. Zo orakelde hij ooit het volgende:

�Deze dichters zullen er zijn wanneer de eeuwenlange slavernij van de vrouw ten einde is, wanneer zij door en voor zich zelf zal kunnen leven; nadat de man � die tot nu toe afschuwelijk was � haar vrijheid heeft gegeven, zal ook zij dichter zijn. De vrouw zal het onbekende ontdekken. Zal haar wereld anders zijn dan die van ons? Zij zal dingen ontdekken die vreemd en onpeilbaar zijn, weerzinwekkend en verfijnd. We zullen die van haar overnemen., we zullen die begrijpen.�

Inmiddels is die slavernij � zeker in het Westen � allang verleden tijd. Maar de romantische idealisering van de vrouw heeft nog lang niet plaats gemaakt voor een meer nuchtere en realistische benadering. Integendeel, van vrouwen verwachten we nog altijd iets bijzonders. Ten onrechte, volgens mij.