Hoe vaak wil je als malle Eppie te boek staan?

(Ook deze zomer enkele prachtige verhalen uit ons archief; juni 2018)

Net had ik hem nog gezien bij een bijeenkomst met vertegenwoordigers van provincie en pers bij Omrop Fryslân en nu zag ik hem voorbij wandelen vanaf het terras van de Waag: de voorlichter van de provincie Friesland GERRIT HOFSTRA. De bijeenkomst zat mij nog hoog en ik had hem willen toeroepen: waarom maak je van een talkshow/persbijeenkomst zo’n oubollige jaren zeventig-voorstelling?

Ik had hem willen vragen: is deze braafheid, als het gaat om vorm en inhoud van de talkshow tijdens de jaarlijkse bijeenkomst met vertegenwoordigers van provincie en pers, nu wat er over is van je journalistenopleiding? Heb je hiervoor vier jaar lang op school gezeten? Er lagen tal van journalistieke onderwerpen ter bespreking te wachten die vlot en vriendelijk behandeld konden worden. Maar het gebeurde niet. Ik legde ze mijn gesprekspartner op het terras GERT VAN MEEGDENBURG voor, die net vandaag was ontsnapt aan een bezoek van de koning aan zijn stoommuseum in Medemblik, waar de oud-brandweercommandant van Leeuwarden vrijwilliger is.

Van Meegdenburg heeft nog een abonnement op de Leeuwarder Courant, hoewel hij tot zijn teleurstelling zijn ingezonden brieven er niet meer in terugvindt. Zelfs een bedankbriefje kan er niet meer af. Terwijl iedere relatie gekoesterd zou moeten worden. Hij was onlangs nog even naar Stavoren geweest en miste de troubadour en visverkoper DOEDE BLEKER. De ramen van de viszaak waren afgeplakt rond het overlijdensbericht van de markante ondernemer. Staversen kopen geen vis bij mij, had Doede ooit aan Van Meegdenburg verteld. ‘Doede was te uitgesproken’. Ik moest weer aan de brave Gerrit Hofstra denken. ‘Staversen weten over tien jaar al dat ze op die en die dag macaroni eten.’

Ik hield Van Meegdenburg voor dat het ingezonden brieven-protocol bij de Leeuwarder Courant onderdeel is van een mysterieus journalistiek bedrijfsmodel. Momenteel is in deze rubriek het meeste nieuws te vinden. Het is tegenwoordig de abonnee die zijn eigen krant van nieuws voorziet. Dat zag je ook aan het geweldige verhaal over rederij JR Shipping in Harlingen. Eerst het persbericht van de rederij publiceren en daarna trekken verontwaardigde gedupeerde beleggers aan de bel en vertellen hoe het echt zit. Kat in het bakje. Leek me een aardig discussiepunt voor Hofstra.

Ook de hiermee verband houdende wraak van HILDEBRAND BIJLEVELD, die het artikel schreef, besprak ik met de brandweercommandant, een man van stavast en niet bang voor uitslaande branden. (Die het heel knap van burgemeester CRONE vond dat die zo snel wist dat er geen asbest was vrijgekomen bij de brand in het Belastingkantoor).

Hildebrand Bijleveld schittert momenteel met allerlei grote artikelen in de LC en probeert hiermee zijn vergissing om de baan als hoofdredacteur bij het Friesch Dagblad aan te nemen uit te wissen. Bij die krant heeft de redactie hem als hoofdredacteur – nog maar net benoemd – pardoes aan de kant gezet wegens te christelijk. De aanpak van Bijleveld strookte niet met het beleid van de krant: weg hoofdredacteur. Ik heb er verdomd weinig over gelezen in de mainstreammedia. Misschien dat het vertrek van krantendirecteur DINA BOONSTRA hiervan niet helemaal los kan worden gezien. Een dergelijke actie heb ik de redactieleden van de LC niet zien ondernemen toen zij HANS SNIJDER als hoofdman kregen opgediend. Dat werd jarenlang buikpijn. Was een leuk punt geweest voor Hofstra om vriendelijk ter discussie te stellen.

Tijdens die stuitende bijeenkomst jongstleden dinsdag in de radiostudio van Omrop Fryslân sprak ik met gedeputeerde SANDER DE ROUWE. Hij is iemand die mij altijd opbeurt. Ik had dat nodig na Hofstra’s gewauwel. Ik snapte niet, zo vertelde ik hem, dat hij de verbreding van de sluis bij Kornwerderzand opnieuw als belangrijkste economische speerpunt boven aan de lijst plaatste. Hoe vaak wil je als malle Eppie te boek staan? Dat plan is in Den Haag al enkele keren naar de prullenbak verwezen. Als provincie maak je je er volkomen belachelijk mee. De Rouwe zag dat anders en vond nu de provincie hier zelf aan mee wil betalen, dat het gerechtvaardigd zou zijn om dit voorstel opnieuw in te dienen. En trekken we nog aan dat idiote plan van een aquaduct bij Scharsterrien, waar af en toe een paar lullige bootjes passeren? Jazeker, aldus de gedeputeerde. Wacht maar af.

Een dag later kwam er bericht uit Den Haag: de minister en de gedeputeerde zitten niet op één lijn. De minister ziet er, net als haar voorgangster, niks in. Geen verbrede sluis en geen aquaduct. Malle Eppie, verzin een list!

Ik zei dinsdagmiddag provocerend: zou een dijkdoorbraak niet een speerpunt zijn? De gedeputeerde keek olijk. Zout water terug in het IJsselmeer met als voordeel directe drugstransporten naar de doorvoerhavens van Urk, Volendam en Amsterdam. Ik zag De Rouwe denken. Daar zullen ze in Den Haag op z’n minst van opkijken. Mijn boodschap was (was een mooi puntje voor Hofstra geweest): We moeten eens af van dat oubollige imago dat in stand gehouden wordt door het plaatsen van skûtsjes in de Hofvijver, het uitdelen van bierviltjes – hoe verzin je het – met aanbevelingen voor de kabinetsformateurs en het uitdelen van súkerbôle. En het ergste van alles, Hofstra let op: de achter al deze fratsen aanhobbelende journalisten, die alles leuk vinden. Als die ermee stoppen dergelijke onzin te verslaan, is het zo afgelopen. De Rouwe vertelde dat er wordt geïnvesteerd in Holwerd aan Zee. Nou ja.

Kijk toch eens naar Eindhoven, probeerde ik nog. Philips vertrekt en er ontstaat onder leiding van ROB VAN GIJZEL een explosie van creatief ondernemerschap (echte ondernemingen). Eindhoven is aan het eind van het jaar een Artikel 12-gemeente, wist De Rouwe mij te vertellen. En de mensen zijn er ongelukkiger, aldus de gedeputeerde, die over onvermoede zielekennis blijkt te bezitten. Of Leeuwarden de titulatuur ‘Artikel 12’ (onder toezicht) ook in de wacht sleept, daarop moeten we nog even wachten. ‘In oktober ontvangen we de jaarcijfers.’

Andries Veldman