Het maken van een steiger voor de nieuwe bewoners van Middelsee is toch veel leuker dan het op orde houden van wijken als Vlietzone, Molenpad en Heechterp

(tekst: uit het nieuwste nummer van het Stadsblad Liwwadders – beeld Roelof van der Schaaf)

Het maken van een steiger voor de nieuwe bewoners van Middelsee is toch veel leuker dan het op orde houden van wijken als Vlietzone, Molenpad en Heechterp

Op vakantie doe je soms gekke dingen. Zo viste ik uit de papiermand in ons appartement een oud nummer van het blad Binnenlands Bestuur, een blad over het wel en wee van bestuurlijk Nederland dat gratis wordt verspreid onder raadsleden en leden van provinciale staten – anderen moeten betalen. Zo af en toe haalt Binnenlands Bestuur het landelijk nieuws, maar toen ik het nummer van 16 mei onder ogen kreeg was ik verbaasd dat enkele artikelen uit dit nummer mij nimmer hadden bereikt. Het begon al met het relaas over Michael Sijbom, sinds dit voorjaar burgemeester van Dalfsen. Sijbom heeft het enorm met zichzelf getroffen. Wie een gelukt leven wil leven moet in de leer bij Sijbom. Hij is buitengewoon mediageniek en daarmee bedoel ik dat hij in de startblokken staat om in de publiciteit te verschijnen, alles ter meerdere eer en glorie van zijn gemeente. ‘Als ze om vier uur bellen, dan ben ik om vijf uur in de studio’, aldus de burgemeester die in een vorig leven onder meer voorlichter was van het landelijke CDA. Sijbom is een van de weinige burgemeesters wiens 06-nummer op de website staat van zijn gemeente. Je kunt hem direct bellen. Sijbom zegt hierover: ‘Dát is het symbool van bereikbaarheid. Ik ben nooit lastiggevallen. Een paar dronken jongelui die wat brullen, dat kan me niet schelen.’

Ze willen graag doorgaan met vergaderen en ‘uiteenlopende belangen verbinden’

Sla je in Binnenlands Bestuur de pagina om, dan beland je bij een artikel waarin twee hoogleraren tekeer gaan tegen het voornemen van minister Judith Uitermark (NSC) om de Algemene Bestuursdienst te versoberen. Uitermarkt wil de ADB terugbrengen van 1800 naar ongeveer 1300 functies, maar misschien wel 550. Uitermark motiveert haar voornemen door te stellen dat ze af wil van de ‘pool’ van ‘ronddraaiende’ ambtelijke ‘procesmanagers’. Die zijn veel te veel gericht op de Haagse wereld en minder op wat er buiten de parlementaire hoofdplaats gebeurt. De Toeslagenaffaire en de gaswinningsproblematiek in Groningen hebben de kritiek op de dienst, waar de procesmanagers rouleren, aangewakkerd. Je zou zeggen: hulde! Maar daar denken de hoogleraren (of zijn het lobbyisten?) geheel anders over. Ze komen overigens niet veel verder met hun weerwoord dan dat het voornemen van de minister een verarming en verzwakking van de rijksdienst vormt die ten koste gaat van zowel de bestuurskwaliteit als de bestuurscultuur. Ze willen graag doorgaan met vergaderen en ‘uiteenlopende belangen verbinden’.

Ik wilde kijken of ik daartussen een brug kon slaan

Even verderop in Binnenlands Bestuur stuitte ik op de hoofdmoot en een klein hoogtepunt in mijn vakantie: een drie pagina’s tellende lofzang op hoe goed we in Leeuwarden bezig zijn met het circulaire. De koppen liegen er niet om: Leeuwarden bouwt circulair – en deelt dat met wie maar horen wil. En nog sterker: hoe je van oude meuk weer iets moois kunt maken. Die oude meuk, ook weer nieuws, betreft het gemeentekantoor aan het Oldehoofsterkerkhof. Ik dacht even dat men hier nu wel zo langzamerhand uitverbouwd zou zijn, om de haverklap wordt er geboord en getimmerd dat het een lieve lust is. Bovendien staat het gebouw er nog niet zo heel erg lang. Maar nee, uit het artikel blijkt dat de eerste verdieping van het gemeentekantoor als een ‘cellencomplex’ werd beschouwd. Een lange gang met deuren naar een reeks identieke, dertig jaar oude kantoortjes. Dat moest anders: ‘Ik heb de knop omgegooid: we gaan voor 100 procent circulair’, aldus Sebastiaan Mulder, projectleider van de renovatie. Even verderop komt Fokko de Vegt aan het woord. De Vegt, die eerder al eens op een bijzondere manier in Liwwadders opdook, zag een bevlogen jongeman (zijn collega) die sprak over circulariteit en hoe belangrijk dat was: ‘Hij had het over waarden, maar dat waren hele andere waarden dan ik gewend was in de blauwe, financiële wereld. Ik wilde kijken of ik daartussen een brug kon slaan.’ Eerder wilde De Vegt, zoals beschreven in het genoemde artikel in Liwwadders, ook al een brug slaan: die tussen zijn in overheidsdienst opgedane kennis en een privé-activiteit. De Vegt, die maandelijks een mooi salaris bij de gemeente Leeuwarden opstrijkt, bood zijn daar opgedane kennis middels zijn privé-winkeltje First Stone op het internet aan. Wethouder Sjoerd Feitsma (PvdA), die destijds daarna gevraagd werd, vond het allemaal geen probleem. (de website van First Stone werd na publicatie verwijderd)

Tegen uitglijden wordt het aantal schoonmaakrondes per jaar verhoogd

Je kunt ook een voorzichtige conclusie trekken over wat voor zaken ambtenaren zich vooral druk om maken. De Vlietzone hoort daar duidelijk niet bij. Het artikel gaat in hoofdzaak in op het maken van een circulaire steiger in de nieuwbouwwijk Middelsee. Tot in detail wordt ons duidelijk dat het maken en onderhouden van een steiger in dit gebied ten zuiden van Leeuwarden niet zo maar iets is. Daar komt wat bij kijken. De steiger is beoordeeld via de meetlatten Life Cycle Costs en de Milieu Kosten Indicator. Na veel onderzoeken en afwegen (zelfs Denemarken werd hiervoor aangedaan) is besloten om de steiger toch maar van hout te maken. Tegen uitglijden wordt het aantal schoonmaakrondes per jaar verhoogd (wijkpanel Vlietzone opgelet!) en op de hellingbaan van de steiger komt een proef met een 100 procent biobased gripstrip. En dat alles om de nieuwe bewoners van deze wijk tot het uiterste te gerieven. Het wordt je als lezer allengs duidelijk dat het maken van een steiger voor de nieuwe bewoners van een nieuwe wijk toch veel leuker is dan het op orde houden van wijken als Vlietzone, Molenpad en Heechterp.

Andries Veldman

Lees ook: Leeuwarder topambtenaren klussen bij als adviseur en controleur