Henk wil nooit meer anders

Op een mooie zondagmorgen wandelde ik richting station om daar onze nieuwe beelden, Henk en Jannewietske, te bewonderen. Bij de Blokhuispoort stak ik aan bij de kerstmarkt. Klokke elf was het al behoorlijk druk met belangstellenden voor frutsels. Bij kerstmarkten moet ik altijd denken aan voormalig stadsverkoper MENNO BAKKER, die mij eens tipte over een kerstactiviteit bij de Waag. De stadsmarketeer had iets bijzonders geregeld, daar moest ik zeker naartoe. In een witte plastic tent stond een ezel met een paar pakken stro. Dat was het ook zo’n beetje. Je moest zelf de plastic deur van de tent openen, anders werd de ezel verkouden. Kerst in Leeuwarden.

Ik liep verder richting station en dacht aan KIM PUTTERS, de directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, die onlangs naar buiten trad met het bericht dat vijfentachtig procent van onze bevolking tot de gelukkige categorie kan worden gerekend. Ik vraag me af of Leeuwarden is meegenomen in dit onderzoek. Op die kerstmarkt liepen nogal wat sombere gezichten rond, maar misschien kwam dat door de vele frutsels en jengelend kroost.

Ik versnelde mijn pas, benieuwd als ik was naar het maaksel van de Barcelonese kunstenaar PLENSA, die weer eens een mal uit zijn loods had gepakt, volgegoten met een witte substantie en opgestuurd naar Leeuwarden. Je kunt veel zeggen van wethouder Henk, en van zijn Jannewietske, maar met hun inschatting van wat Leeuwarden nodig heeft, zit het wel snor. De Leeuwarders zijn als was in hun handen. Alles is al snel veel voor wie weinig gewend is. Er stonden minstens vijf personen op dit matineuze tijdstip met hun mobieltje foto’s te maken. En AD FAHNER had ons al enthousiast op de hoogte gesteld van het feit dat de stationsklok weer in ere was hersteld. De klok tikte weer als een tiet. Nu de perronoverkappingen nog – het is toch een beetje een koude douche voor al die belangstellenden voor Culturele Hoofdstad wanneer ze uit de trein stappen – en na dertig jaar verpaupering in dit gebied is de stad is helemaal af. En dat allemaal dankzij het grote culturele feest, eerder hadden we het niet verdiend.

En dat allemaal dankzij Henk, wiens verjaardag van mij mag worden gevierd met het jaarlijks omhangen van een medaille op zijn beeld bij het station. Ik geef het je maar te doen. Iedere morgen spoedt Henk zich vanuit zijn boerderette in Raard (gemeente Súdwest-Fryslân) op weg naar de gemeente Leeuwarden (Henk woont tegen de regels in al jaren buiten de gemeente; geen haan die hiernaar kraait) om ergens weer een klap op te geven (ambtenarenjargon voor een besluit). In 2009 werd hij, zonder dat hij er ook maar naar taalde, wethouder. Henk wil nooit meer anders. Je duwt hier wat en trekt daar wat en geeft er een klap op wanneer onderkoning HARMEN DE HAAS zegt dat het goed is. Mooi voor zessen terug in het stulpje in Raard om de kerstkistjes met wijn te ontkurken. En dan ook nog een standbeeld! Die mist, onderdeel van het kunstwerk, rond het beeld had voor Henk niet gehoeven. Die hangt er genoeg in Leeuwarden.

Zoals Henk iedere dag blij verwonderd opkijkt van wat hem nu weer staat te wachten, zo keken de Leeuwarders bepaald niet na de verkiezingsuitslag. Als een haas in de lampen van de jager, daar leek het meer op. Wie had ooit gedacht dat de Partij van de Arbeid, de partij van Henk, bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen elf zetels zou scoren? Tijdens het maandelijkse Praathûs van de FNP in de Friesche Club waren de aanwezigen weken later nog steeds onder de indruk van deze uitslag. Wat hebben we fout gedaan, vroeg men zich af.

Wie we er de laatste maanden ook over spraken (uitgezonderd de PvdA’ers), men was het erover eens dat het zittende college een pak slaag verdiende. Liwwadders bedeelde het college met het karige cijfer 4. De onderwerpen lagen voor het oprapen: een huishoudboekje van lik-me-vestje, verregaande arrogantie rond de presentatie van de feiten over de sociale werkvoorziening Caparis, onduidelijkheid en gebrek aan openheid rondom het functioneren van welzijnskoepel Amaryllis en de nieuwe sociale wijkteams, verregaande obstructie van het democratisch proces rond de ombouw van het Europaplein, een op alle geëvalueerde doelen mislukt Politiek Podium, discutabele besluiten rond het evenement Culturele Hoofdstad, verregaande brutaliteit in het juridisch conflict over festivals in recreatiegebied Groene Ster, schandalige sluiting van de multiculturele bibliotheek Bilgaard en het ruim baan geven aan de oprukkende vrijwilligers die de plaats innemen van vaste krachten bij door de gemeente gesubsidieerde instellingen. Over het ‘succes’ van het 1000-banenplan, het PvdA-speerpunt van vier jaar geleden, hebben we het maar niet eens meer.

Je zou zo zeggen: kat in het bakkie voor de Leeuwarder oppositie. Maar driewerf neen. Of het nu gaat om HILDE TJEERDEMA, GIJS JACOBSE of SERGE HOLLANDER, geen van deze opposanten slaagde erin om een deuk in dit pakje boter te slaan. Hilde Tjeerdema had aangekondigd van haar D66 de grootste partij te maken, wat niet gebeurde, Gijs Jacobse kachelde met Gemeentebelangen terug van vier naar twee zetels. De VVD van Serge Hollander werd afgestraft voor zijn lamentabele wijze van oppositie voeren. In de Nieuwe Oosterstraat plantte de VVD’er bloemetjes. Een winkelier vroeg daar verschrikt: wat doe je nou?

Ook voor coalitiepartij CDA moet de uitslag een bittere teleurstelling zijn geweest. De partij die jaar in jaar uit serviel bij de grote PvdA aanschuift, het maakt niet uit wat er moet gebeuren, is gepasseerd ten gunste van PAL/GroenLinks. Het opmerkelijke succes van deze partij is voor een deel toe te schrijven aan het nieuwe raadslid FEMKE MOLENAAR. De nummer twee op de lijst veroverde met behulp van sociale media meer stemmen dan haar lijsttrekker.

We mogen als stad ons enigszins gelukkig prijzen met enkele nieuwe gezichten zoals OTTO VAN DER GALIEN (LIJST058), CAROLIENE DE GROOT (Partij voor de Dieren) en MARTIN VAN MOURIK (50PLUS), die een klein briesje door de gemeenteraad kunnen laten waaien. Tenminste als zij, zoals aangekondigd, zich niet in de luren laten leggen door de ambtelijke top, die met jan en alleman graag koffie wil drinken om het gevoerde beleid erin te masseren. Ik zou tegen de nieuwelingen willen zeggen: er is nu wel voldoende koffie gedronken.

Of LUTZ JACOBI, de gloriërende lijsttrekker van de PvdA, erin slaagt om het briesje tot een orkaan te laten ontwikkelen, moeten we nog even afwachten. Of zij haar voornemen om het ambtelijke apparaat een toontje lager te laten zingen gestand doet, moet nu blijken. Verschillende organisaties (lees het artikel over de huurdersverenigingen) verwachten het een en ander van Jacobi na alle mooie beloftes. Er zijn nu voldoende handen geschud, schouderklopjes en cheques uitgedeeld. Jacobi moet nu ook eindelijk wakker zijn geschud door de berichten over de belabberde financiële toestand van onze gemeente. Daarover had ze wel wat steviger aan de tand mogen worden gevoeld tijdens het tv-debat vlak voor de verkiezingen. Over de opmerkelijke inbreng van Jacobi in deze bespottelijke tv-uitzending (de jaren zestig leken teruggekeerd en van debatteren was nauwelijks sprake) is nog lang nagesproken. Tijd voor revanche! Ze mag nu laten zien wat ze waard is.

De PvdA is met de schrik vrijgekomen en viert het succes. Maar de weerzin die de partij de laatste jaren heeft opgeroepen, zelfs in bevriende kring, is hiermee niet verdwenen. De optimistische beeldvorming die de PvdA ons presenteert staat in schril contrast met de schrijnende werkelijkheid, waarmee Jacobi bekend moet zijn. Een paar jaar geleden wandelde ik in haar kielzog door Heechterp-Schieringen. ‘Die rode jas komt er bij mij niet meer in’, sprak een voormalige PvdA’er destijds. Ik verwacht niet dat zijn mening veranderd is.

Andries Veldman