Gelatenheid in de Leeuwarder woestijn

Bij Julia op het Leeuwarder station ontmoette ik fotograaf Jason Stuurhaan. En wat ik bij hem constateerde, constateerde ik in de loop van de week bij anderen: gelatenheid.

Stuurhaan vertelde mij dat hij met zijn talenten woekert, maar toch niet los komt van zijn baantje bij de Albert Heijn op het station. Daar trof ik hem een week eerder al achter de afbakbroodjes. Een deel van de medewerkers die hier ooit de restauratie bevolkte is hier terecht gekomen. Stuurhaan is geen gewone fotograaf, hij zet zich in voor allerlei projecten. Momenteel werkt hij aan een project met een danseres. Die heeft de grote zaal van de Harmonie afgehuurd voor een voorstelling. Stuurhaan verzorgt de visuals.

Een dag later ontmoette ik een top-ambtenaar in een klein restaurant. De ambtenaar zit in allerlei besturen. Ook bij hem: gelatenheid. Hij weet nu al dat het hem over twee jaar niet is gelukt om een stevige positieve beweging te bewerkstelligen. Hij zit verstrikt in allerlei overleggen waar de neuzen continu in dezelfde richting moeten worden geplaatst. Per vergadering probeert hij hier lijn in te krijgen.

Weer een dag later kreeg ik bezoek van een raadslid en een oud-raadslid. Ook bij deze twee raadsleden zag ik stapels werk op hun schouders. Het was veel te veel werk voor deze twee (ex)raadsleden. Eigenlijk zag ik ze aanmodderen. Ze zagen op hun manier wel welke kant het op zou moeten, maar het ontbrak ze aan slagkracht. Roependen in de grote woestijn.

In de woestijn die Leeuwarden heet ontmoette ik weer een dag later de wethouder van financiën en cultuur. Tijdens een mat praatje vertelde hij dat het erg goed met ons gaat. Een aanwezige vroeg nog naar een misser en gaf daarbij zelf het antwoord. Die misser werd eigenlijk niet gezien als een echte misser, misschien was het wel een kans.

Weer een dag later – wij zitten nu op de zaterdag – ontmoette ik Herman B. Herman B. woont in de Breedstraat en kwam net  bij de Jumbo op het Hoeksterend vandaan. Ik heb wel zin in een tribunaal, zo zei hij tegen mij. Ik ben voor, zei ik tegen hem, terwijl ik nog niet wist tegen wie of wat het tribunaal zich zou moeten richten. Herman B. wilde een tribunaal tegen de gemeente Leeuwarden. Ik zei opnieuw: ik ben voor. Ik gaf hem de suggestie om nu meteen naar zijn woning te gaan en dat tribunaal kenbaar te maken aan de aanwezigen in Zalen Schaaf die net op dat moment de nieuwjaarsviering aan  het houden waren. Dat gebeurde recht tegenover de woning van Herman B.

We gingen ieder een kant uit nadat ik hem nog even had gewezen op het mooi geschilderde pand in zijn straat. Het betrof het pand van de voormalige lijstenmakerij in de Breedstraat. Er was na lang aandringen vanuit de buurt een stevig lik verf op de gevel gegooid. Mooi opgeknapt, maar het betrof wel alleen de gevel. Als je goed keek dan is het een facade, want achter de gevel slaat de verwaarlozing ongenadig toe. De tijdelijke gebruiker is het verboden om zich op de eerste verdieping te begeven. Ik zei: dit pand staat symbool voor onze gemeente. Terwijl de sloopkogel boven Zalen Schaaf hangt viert men hier de nieuwjaarsbijeenkomst en zet nog even een stevige facadelik verf op de gevel van de belendende percelen.

Tijd voor een tribunaal.

Uw hoofdredacteur

gelatenheid