Falend beleid is niet met CH te repareren

(tekst: ingezonden)

Feitsma moet rapport BBO beter lezen

Heijermans

Fractievoorzitter Feitsma (PvdA-Leeuwarden) ergert zich aan nieuws op Liwwadders. Hij brengt het niet op om uit te leggen waar het voor hem nu precies in zit. Of het gaat om de inhoud van bepaalde stukken, het “waarheidsgehalte”, of om de vraag wie een artikel geschreven heeft. Wie onder pseudoniem schrijft, schrijft voor hem anoniem. En dat vindt hij heel erg. Mogen we de sociaal-democraat  Feitsma er aan herinneren, dat bijvoorbeeld de toneelschrijver Heijermans – verbonden met de socialistische beweging – uitblonk in een groot  aantal pseudoniemen. Inventief toch, en creatief, en daar gaat het in de moderne samenleving om. Heijermans wist dat al. En niemand zeurde er over. Anders dan onze Feitsma, die meteen last krijgt van allergieën. Dat geklaag van Feitsma en consorten over “anonimiteit” is een beetje een misselijk gedoe. Iedereen weet, dat het voor sommigen, in bepaalde omstandigheden, gewenst of zelfs  geboden is, om een schuilnaam te hanteren. Het zou Feitsma – overigens zelf als Leeuwarder politicus zich meer onderscheidend door anonimiteit, dan door herkenbaarheid – sieren daarvoor enig begrip op te brengen, of zich in achtergronden te verdiepen.

Beleid van de armoede of armoede van het beleid

Maar we houden het vanavond even luchtig. Feitsma schreef een Te Gast in de LC, met fractiegenoot Soepboer over LWD 2018. Ze noemen het een unieke kans op meer werk en minder armoede.

Kijk, daar gaat het dus meteen al mis. We willen een cultureel fenomeen tot stand brengen, en dan  blijkt het voor Feitsma en Soepboer in de eerste plaats om bestrijding van armoede te gaan. Het verband wordt gelegd via meer werk. Of de te creëren banen ten goede gaan komen aan die categorie van in armoe levenden, geen spoor van bewijs. Cultuur (wat mij betreft zowel met een grote als een kleine letter) hoeft niet gereduceerd te worden tot de economische betekenis. Het duo Feitsma en Soepboer wil er met alle geweld werk en armoede bij halen. Maar dan zijn er effectievere instrumenten denkbaar dan het prestige-object Culturele Hoofdstad.

De schrijvers beklemtonen, dat Leeuwarden er maar € 5 miljoen in hoeft te steken. De overige tientallen miljoenen komen van provincie, enz. enz. In feite is op dit moment alleen de bijdrage van de provincie veiliggesteld. Risico’s – bij tegenvallen van de tientallen miljoenen, die anderen op moeten brengen – zijn voor rekening van Leeuwarden. Feitsma en Soepboer spreken hierover in hun Te Gast met geen woord. Als Feitsma en Soepboer pleiten voor eerlijke discussies, dan is het vermelden van gegevens als deze wel een eerste voorwaarde. We noemen hier even het voorbeeld van KH 2009, Vilnius. Daarover is in de  literatuur te vinden: “economische crisis heeft effecten beïnvloed, grote politieke spanning en sterk verminderd budget.”

Rapport in opdracht van gemeente weerspreekt beweringen Feitsma

Het laatste citaat komt uit de studie van bureau BBO over “Inventarisatie Impact Culturele Hoofdstad”. Dit rapport is gemaakt in opdracht van de gemeente Leeuwarden zelf. Daarin is een schat aan gegevens te vinden, die allemaal wijzen op het belang van enige voorzichtigheid in verwachtingen omtrent de betekenis en effecten van het fenomeen Culturele Hoofdstad. Het spreekt vanzelf, dat Feitsma en Soepboer in hun Te Gast nergens verwijzen naar de bevindingen van dit rapport. Want het rapport ondersteunt helemaal niet de conclusie, door Feitsma en Soepboer in de kop van hun Te Gast genoemd: unieke kans op meer werk en minder armoede.

We citeren nog even: Liverpool (het veelbezongen voorbeeld), krijgt van BBO de volgende  kwalificatie. “Na afloop van het programma culturele hoofdstad  is er bezuinigd op de culturele sector, waardoor structurele effecten beperkt zijn.”

Falend beleid niet met CH te repareren

Nu hoeft dat in Leeuwarden al niet meer. Daar heeft men de bezuinigingen op cultuur al op voorhand doorgevoerd (Parnas, HCL, lokale omroep, Harmonie, via stringent aan banden leggen, laten voortduren van zorgelijke situatie bibliotheek, e.d.), terwijl Leeuwarden al erg weinig geld  aan cultuur besteedde. In tegenstelling tot het  lokale “armoede-beleid”, dat in zichzelf – ondanks gemeentelijke borstklopperij – ook al weinig effectief blijkt te zijn. Vergelijk de opmerking van Feitsma en Soepboer: “Leeuwarden kent een relatief hoge werkloosheid. De inwoners hier zijn van alle grote steden bovendien het laagst opgeleid. In een aantal wijken leeft bijna 80% onder de armoedegrens.” Het is verbazingwekkend. Deze constateringen na decennia van PvdA-macht in de stad. Wat een failliet. En nu moet het protserige project culturele hoofdstad de verlossing brengen? Niet alleen armoede in de stad (Feitsma/Soepboer ontlenen er zo ongeveer hun politieke  bestaansrecht aan), maar vooral ook armoede van de politiek. Het beleid blijkt – beoordeeld vanuit de doelstellingen van de PvdA – onvoldoende te werken. De vlucht naar voren met de CH, moet het falen op  sociaal-economisch terrein verhullen.

Wie het allemaal niet geloven wil, lees de studie van BBO.

Dure banen.

Liever zuur dan zoetsappig

Over het werkgelegenheidseffect zegt BBO – met als uitgangspunt, en daarom aanleiding gevend tot nuchterheid, de positieve uitschieter onder de CH’s, de stad Liverpool – dat de creatieve sector in Leeuwarden/Fryslân met 200-240 banen zou kunnen groeien. Waarvan ca. 80 in Leeuwarden. Uiteindelijk dus 80 banen in Leeuwarden voor 5 miljoen gemeentelijk geld, en nog een heleboel geld van andere overheden. Nergens om, maar het lijken me dure banen. Feitsma/Soepboer zijn uitgenodigd het tegendeel aan te tonen.

Vermoedelijk geven ze  er de voorkeur aan, gegevens als hier genoemd – afkomstig uit een in opdracht van henzelf geschreven studie – als uitingen van een “zure mentaliteit” te betitelen. Liever zuur dan zoetsappig. En zet in het vervolg een knijper op je neus, Sjoerd, als je Liwwadders leest.

W.g.  A. de Boer

cultuur middenstanders zakelijk