Even verkeerde ik in de angstige veronderstelling dat weldra mijn broek zou afzakken

(tekst: Huub Mous)

Hoe kun je ooit een ordening aanbrengen in die wanordelijke stroom van herinneringen die een mensenleven blijkt te zijn als men terugkijkt naar het verleden? Op bovenstaande foto is Bram Peper te zien bij de Reve-herdenking in de Sint Vituskerk in Blauwhuis op 8 zondag december 2013. Als je goed kijkt zie je dat Bram Peper mijn boek Modernisme in Lourdes in zijn hand heeft. Dat boek had ik hem kort daarvoor aangeboden. Bij die bijeenkomst kwam ik twintig minuten te laat binnen, want op de weg ernaartoe raakte Gryt van Duinen, bij wie ik in de auto zat, de weg kwijt. De Tomtom in de auto gaf niet de juiste instructies. Tenminste, niet volgens degene die de auto bestuurde.

Uiteindelijk kwamen we toch nog precies op tijd de kerk binnen, vlak voordat de boekpresentatie zou beginnen. Maar toen ik eenmaal op de voorste bank naast Bram Peper zat, realiseerde ik mij dat mijn boek, dat ik hem moest aanbieden, nog achter in de kerk lag. Weer naar achteren dus om het boek op te halen. Toen ik eindelijk zat, gaf Bram Peper me een knipoog. Kennelijk had hij begrip voor mijn problemen met het ordenen van de verschijnselen. Die problemen waren trouwens nog niet voorbij, want toen ik op het spreekgestoelte stond om mijn verhaal te doen, merkte ik dat de bretels knapten zodat ik even in de angstige veronderstelling verkeerde dat weldra mijn broek zou afzakken zodat ik in mijn onderbroek achter de microfoon zou staan. Dit soort dingen verzin je niet. Ze kunnen je alleen maar overkomen.

Lees hier verder