Eric en 7 parallelsessies filosofie

(tekst: Eric Hoekstra)

Stadsfilosoof Leeuwarden

Ja, mensuh, dit is ‘m dan, de stadsfilosoof Delft, Hubertus Bahorie. Zaterdagavond 9 april was hij te gast op de Nacht van de Filosofie. In Tresoar en het Historisch Centrum Leeuwarden. Uw gepensioneerde columnist ging er met geslepen messen en Brylcreem (in het haar) op af.

Ik was niet de enige met geslepen messen want ook Asing Walthaus had zijn in cynisme gedoopte pen klaar, en vertrouwde me toe dat Leeuwarden eerder een Stadsbeul dan een Stadsfilosoof behoefde. Er trokken inderdaad enkele kandidaten voor onthoofding aan mijn geestesoog voorbij, al ben ik een Man des Vredes.

Ik wou per se de lezing van Hubertus B. bijwonen om inspiratie en informatie op te doen. Aangezien de organisatie van de Nacht het nodig had gevonden om in het laaggeletterde Leeuwarden 7 parallelsessies te organiseren, was er nergens meer dan anderhalve man en een paardenkop publiek aanwezig.

Bij deze zou ik dan ook willen pleiten voor 2 parallelsessies en de gelegenheid tot een Meet & Greet, i.p.v. de gebruikelijke conversatie- en zaaddodend luide muziek. Dan maar een apart concertje tussendoor ingepland. Wij vergrijsden horen toch al zo moeilijk.

Het voordeel van deze 7 parallelsessies was dat het publiek gemakkelijk met de optredend filosoof kon spreken. Ik kon me dus voorstellen aan Hubertus die inderdaad een prettige en toegankelijke uitstraling had, al verdacht ik hem er wel van een Mensenmens te zijn.

Die verdenking werd nog erger toen hij bekende welzijnswerker te zijn geweest en HBO-docent . Zeg nu zelf, lezers! En toen hij beweerde LOUTER positieve reacties op zijn stadsfilosoofschap te hebben gekregen, kon ik niet meer in Hem geloven.

Ik smeekte Hem in gedachten. “Geef me nou toch één boze reactie! Eén Delftenaar die jou voor verrotte vis of langharig tuig heeft uitgemaakt! En dan geloof ik ook in de positieve reacties. Maar nu ben ik bang weer met een mooiprater en een handelaar in hoop te maken te hebben.” Ik zag Asing ook al bedenkelijk fronsen en zijn potloodsnorretje krulde omhoog op zijn bovenlip.

Nee, begrijp me goed. Ik ben voor mooipraters en handelaren in Hoop (de poëzie van het bestaan moet tenslotte ook bezongen worden en het brood op de plank), maar die zijn er al genoeg. In de reclamewereld, in de handel, in de politiek.

En dat ie de achternaam van zijn Pakistaanse vrouw had aangenomen, hielp ook al niet. Ik bedoel maar, je moet ook een beetje een Mannenman zijn, als Mens, en solidair met de helft van het menselijk ras die zich doodwerkt voor de langer levende andere helft. Maar nu geen zure alimentatiepraatjes!

Alles bij elkaar geef ik toe, een aardige jongen is ie wel. Dus ter paneldiscussie. Want er zou vervolgens een paneldiscussie worden gehouden over de vraag of Leeuwarden een stadsfilosoof behoeft.

Ik scharrel het platform op en daar staat een jonge blondine met een fijnbesneden gezichtje. Met mijn gebruikelijke mensenkennis stel ik direct vast wat voor jeugdig vleesch ik in de kuip heb.

“Zoo, meischje, jij bent zeker van de organisatie”, zeg ik op vaderlijke toon.
“Nee, ik zit in de gemeente (ACHTERGRONDRUIS)”, mompelt ze, want als vergrijsde jongere oudere kan ik haar niet goed verstaan.
“O, je bent ambtenaar van de gemeente”, zeg ik hardhorend.
“Nee, ik zit in de Gemeenteraad”, met een blik vol afschuw op de Oude Sater die voor haar staat.
“O voor welke partij?”
“D’66. En ik schrijf een dissertatie over wetenschapsfilosofie”, zegt ze met zichtbare tegenzin.|

Inmiddels is mijn luide stemgeluid in een beschaamd gefluister overgegaan en ben ik door de grond gezakt omdat ik weer op alle fronten de plank heb misgeslagen, – wat eigenlijk de voornaamste reden is dat ik zelden mijn mond nog opendoe.

Tijdens de paneldiscussie stel ik mij na deze les in nederigheid dan ook dienstbaar op en ren met de microfoon herhaaldelijk het publiek in zodat vragenstellers zich verstaanbaar kunnen maken. Dat levert me zowaar een compliment op van de Delftse stadsfilosoof, omdat ik luister naar de mensen. En nog een compliment omdat ik overduidelijk twijfel als Asing mij een vraag stelt, want twijfel is goed, hoewel een ex-vriendin van mij juist weer vond dat ik teveel twijfelde. Het is ook nooit goed.

Enfin, de politieke mevrouw is dus Hilde Tjeerdema, die het stadsfilosoofschap wellicht gaat regelen. Ze zegt dat de stadsfilosoof ook tegendraads moet zijn, waarop Asing vlijmscherp opmerkt “Een soort Veldmannetje dus”. Want laten we wel wezen, daar zal de gemeente niet op zitten te wachten!

Ze wil ook nog dat de stadsfilosoof een boek schrijft. Dit wekt verwarring in de zaal, want boeken worden er al genoeg geschreven, om over dissertaties maar te zwijgen. Maar ik begrijp later dat ze waarschijnlijk doelt op een soort gedenkboek, een terugkijkboek op alle stadsfilosofische activiteiten, met foto’s en goed leesbare verhalen. Ja, dat lijkt me wel een goed idee.

Verder wil ze de Stadsfilosoof een opdracht meegeven en kaders. Dat lijkt voormalig Stadskunstenaar Marten Winters niet nodig.

Hij heeft immers juist zonder papieren kaders zijn boot van papier-maché gebouwd (waar is dat ding tegenwoordig eigenlijk?). Mij lijkt ook dat je voor een luizige 9000 euro een Stadsfilosoof niet nog eens moet opzadelen met ambtelijk gedoe.

Bovendien hebben de Stadsdingessen van Leeuwarden altijd veel meer value for money geleverd dan, dan, dan (het hoge woord onbevreesd eruit!) de gemiddelde ambtenaar of het gemiddelde raadslid. Of het nu gaat om stadsdichter Arjen Hut, Stadskunstenaar Marten Winters of stadsorganisator Jacco de Boer die Sylvia Witteman en Nico Dijkshoorn in een patatzaak op het Vliet liet optreden.

Maar misschien valt het mee met de gemeente-eisen, al is het nu eenmaal een IJzeren Wet: hoe minder geld, hoe meer controle. Elk dubbeltje wordt driemaal omgedraaid maar als er een trein of vliegtuig van ettelijke miljarden moet worden besteld, is er geen enkele vorm van controle. Maar dit terzijde.

Enfin, Asing Walthaus besluit de paneldiscussie met een referendum over de vraag of de Stadsfilosoof tot de Leeuwarder begroting moet worden toegelaten. Gelukkig is er nu wel een meerderheid voor het JA-kamp. Dat zal referendumpartij D’66 gunstig stemmen.

Eric Hoekstra, Stads(f)luisteraar te Leeuwarden

filosoof