Als katholieke jongen had ik mijn ogen en oren niet in mijn zak zitten

(tekst: kunsthistoricus Huub Mous op zijn weblog)

…..In het schooljaar 1960-1961, toen de jongen op Groot-Rolduc verbleef, werd hij drie keer seksueel misbruikt door de collega van Gijsen, schrijft hij in het klaagschrift. Dat gebeurde op de kamer van de priester, aan het einde van de herengang. Het klaagschrift: �Klager walgt letterlijk van het steeds bij hem terugkomende beeld van de omhoog getrokken zwarte toga van deze aangeklaagde en de geur die hem daarbij tegemoet kwam. Klager werd niet alleen zelf betast maar moest ook de docent bevredigen.�……….

Aldus Joep Dohmen in een artikel in de NRC van 15 september j.l. over het ongewenste seksueel gedrag van de latere bisschop Gijsen in het kleinseminarie Rolduc. Het bericht vormde het voorlopige hoogtepunt in een reeks van onthullingen over seksueel misbruik van jongens door katholieke priesters in de eerste decennia na de oorlog. Ik volg deze berichten met verbazing en zo nu en dan met verbijstering. Als katholieke jongen, die begin jaren zestig bij de paters Jezu�eten op school ging, had ik mijn ogen en oren natuurlijk niet in mijn zak zitten. Er gebeurde wel eens wat, maar we deden daar niet moeilijk over. Zoals ik eerder schreef in mijn log Masturbi et mastorbi van 3 maart vorig jaar: het hoorde er gewoon bij.

Enige tijd geleden kreeg ik verhalen te horen van een voormalig klasgenoot, die de seksuele bemoeienis van de paters jezu�eten aan den lijve had ondervonden, met alle rampzalige gevolgen van dien op latere leeftijd. Ik zelf heb destijds geen enkele ervaring opgedaan die ook maar in die richting wijst. Vandaar ook mijn verbazing en verbijstering over de huidige berichtgeving. Die betreffen vooral de omvang van het gebeuren. Je kunt met recht spreken van een catastrofe, waarvan de de gevolgen nog steeds niet te overzien zijn. Het is nog maar de vraag of de Katholieke Kerk als instituut deze catastrofe uiteindelijk zal overleven.

Bij alle berichtgeving vallen mij twee dingen op. Ten eerste het sensationele karakter daarvan. Er wordt veel aandacht geschonken aan schokkende en soms zelfs weerzinwekkende details. Het hierboven geciteerde artikel in de NRC is daar een duidelijk voorbeeld van. Ten tweede: het gebrek aan een diepgaande analyse. Vrijwel nergens lees iets over de werkelijke achtergronden van dit gebeuren. Hoe heeft het zover kunnen komen? In welk klimaat speelde dat zich af? In de jaren na de oorlog kwam vooral in Nederland vanuit de katholieke menswetenschappen een tegenbeweging op gang die zich verzette tegen het ongezonde geloofsleven in katholieke gezinnen, maar ook tegen het seksueel verziekte klimaat op de katholieke seminaries.

meer op

http://www.huubmous.nl