Academische wereld – Gemma Frisius – moet luiken open zetten

(tekst: oud-raadslid D66 Wietse Elzinga op zijn weblog)

Gemma Frisius-lezing verdient breder publiek

Veel mensen kennen het liedje:’Wat heb ik nu aan algebra wanneer ik voor de keuze sta?’ Vermoedelijk niet veel wanneer je moet kiezen tussen twee vriendjes of vriendinnetjes. Dat de academische wereld van Leeuwarden met ongetwijfeld enige kennis van wiskunde ook moeite heeft met keuzes maken is wellicht opmerkelijk. Onlangs werd voor de tweede keer de Gemma Frisius-leizng gehouden ter afsluiting van het academische jaar. Moeten we er een academisch onderonsje van maken of wordt het een studium generale voor een breed publiek?

Wie de nodige moeite had gedaan om te achterhalen wanneer en waar de lezing werd gehouden, kon getuige zijn van een beetje discussie over de toekomst van de Waddenzee tussen een wetenschapper en een gedeputeerde van de provincie Frysl�n. De een, de wetenschapper, verweet de ander, de politicus, geen keuzes aangaande de Waddenzee te durven maken. De argumentatie van de wetenschapper werd netjes onderbouwd met een wetenschappelijk verantwoord model, de politicus vond de cijfers niet hard genoeg om een keuze te maken. Ogenschijnlijk een wetenschappelijke discussie, maar wat mij betreft een maatschappelijke discussie die in het publieke domein thuishoort.

Nooit geweten dat de Waddenzee een belangrijke rol speelt in de voedselvoorziening van vogels van en naar West-Afrika, maar nu weet ik beter. Wie kennis heeft genomen van de modellen die aangeven dat het zo niet goed gaat met de Waddenzee is er snel uit: de natuur voorop en alleen economische activiteiten toestaan die samenhangen met toerisme. Ban de kokkelvisserij en agrarische activiteiten op de eilanden. Kiezen is niet zo moeilijk wanneer duidelijk is wat het zwaarste moet wegen. Helaas proberen de provinciale bestuurders de kool en de geit te sparen en heet het dat er in goed overleg uit te komen moet zijn, etc. U kent het wel, het oude vertrouwde poldermodel.

Voor de Waddenzee zou dat niet-kiezen betekenen en verder verval van dat natuurgebied. Het grappige is dat de Waddenzee het gevolg is van klimaatverandering, na de ijstijd steeg de zeespiegel en daarmee liep de Waddenzee vol. Voordat de volgende ijstijd aanbreekt zou ik er maar zoveel mogelijk van genieten.

Na wat plussen en minnen stel ik vast dat de Gemma Frisius-lezing een breder publiek verdient met bijbehorende publiciteit. Het kan niet zo zijn dat de academische wereld wel geld van de gemeenschap wil hebben om wetenschap te bedrijven en diezelfde gemeenschap geen kennis kan nemen van de lopende activiteiten.

De Waddenzee moet zoveel mogelijk met rust worden gelaten – de gebruikte modellen spreken boekdelen – en de provinciale bestuurders moeten die keuze durven maken. Niet-kiezen is funest voor die Waddenzee.