Speciaalbierkafee It Wapen fan Fryslân Oentsjerk: Als de meute naar rechts gaat, dan gaan wij naar links

(uit het laatste nummer van het Stadsblad Liwwadders)

‘Wij houden van een café met huiskamergevoel. Waar vind je nog zo’n dorpscafé met vloerbedekking?’ Jurjen en Maaike Boonstra zijn tegendraads en dat kenmerkt hun Speciaalbierkafee It Wapen fan Fryslân in Oentsjerk. Maaike: ‘Er komt alleen eten uit de keuken wat kok Jurjen zelf lekker vindt.’

Voor een dorpscafé met, zoals de Duitsers zouden zeggen, een gutbürgerliche keuken, hebben de Boonstra’s opmerkelijk veel bieren op de tap: achttien maar liefst. En dan staan er ook nog eens 150 verschillende bierflesjes in de koeling, waaronder een zeer bijzonder abdijbier waarover pas in  het café mag worden gesproken. ‘Dat is een biertje met een indrukwekkend verhaal, waar we geen reclame voor gaan maken. Ik zou zeggen: probeer eerst onze Gulpener Wintervreund maar, dat is een overgangsbiertje. Ook een biertje met een mooi verhaal.’

Dat de twee ondernemers veertien jaar geleden aankondigden om meerdere bieren in het Oenkerker dorpscafé aan te bieden werd door de vaste clientèle met achterdocht ontvangen. ‘Ze zeiden: prima, maar we houden het bij Heineken en Grolsch. Maar nu krijgen we klanten binnen van Harlingen tot Groningen die ons café komen bezoeken omdat ze de sfeer van het biercafé hebben omarmd.’ Ook de vaste gasten zijn meegegroeid met het bijzondere etablissement aan de doorgaande Rengersweg in het dorp. Maaike: ‘Het werd aan ons gegund omdat de eigenaar er een echtpaar in wilde hebben. We hebben het café verbouwd en zijn zeer tevreden over hoe het nu draait.’

Maaike en Jurjen Boonstra kun je gerust ondernemende ondernemers noemen. Ze wachten niet af, maar komen op allerlei terreinen in actie. Of dat nu gaat om toeristische fietsroutes, lokale bridge- en biljartclubs, of pubquiz en de forse collectie Belgische bieren of de ontwikkeling van het eetcafé; alles wordt tot in de puntjes uitgevoerd om de gasten zoveel mogelijk te gerieven. Jurjen: ‘Als de meute naar rechts gaat, dan gaan wij naar links. Zo hebben wij altijd geredeneerd. We houden niet van platgetreden paden maar concentreren ons op wat goed bij ons past en dat voeren we zo optimaal mogelijk uit. Ik heb zestien bazen gehad, onder meer bij de bekende Ringobar in Veenklooster. Bij de laatste baas was ik hoofd machineoperator in een kippenslachterij. Al met al heb ik dus goed gekeken wat er in de wereld te koop is. Wij doen het hier op onze manier.’

Maaike: ‘We kwamen in 2009 in de zaak tijdens de economische crisis, die we weer bijna vergeten zijn. Dat was best pittig. Ook de coronaperiode hebben we overleefd. Je doet dingen die je anders nooit doet. Je leert ook om afscheid van bepaalde zaken te nemen en dat pakt dan achteraf goed uit. Voor de snackbar was geen personeel te vinden. Dat betekende sluiting. Vervelend,  maar achteraf, met de gas- en frituurprijzen een blessing in disguise, een onverwachte zegen. Het scheelt ook in de personeelskosten. Alhoewel Jurjen er in de keuken wel iemand bij kan gebruiken. Maar dan alleen een leuke jonge jongen of meid aan wie hij echt iets heeft. ’

Het sluiten van de snackbar betekende meer ruimte voor het eetcafé. Maaike: ‘We hebben het hele bedrijf breder getrokken en goed gekeken wat we wilden. En voor alles: we zijn gewoon gebleven. In deze kleding bedien ik aan tafel, niks geen opsmuk of tierelantijnen. We hebben een relatief kleine kaart, dat leer je, met goede producten. Neem het stoofpotje met zuurvlees, onze beenham en onze spare rib, die zijn om te zuigen. Bier en dining, delen en verdelen, is een leuk concept waar veel vraag naar is. Dan reserveren ze soms met één woord: plank. Dat is inmiddels een begrip in Kafee It Wapen fan Fryslân.’

Als ondernemers zeggen Jurgen en Maaike moet je niet schromen om je bakens te verzetten. ‘Als je ziet dat iets minder goed loopt, moet je ingrijpen. Je moet niet gaan aanmodderen. Als je met iets stopt, krijg je ook weer energie van en kun je door.’