Een Kerstverhaal – Walrupsje Nooit Genoeg

Een Kerstverhaal

Walrupsje Nooit Genoeg

Er was eens, in de donkere dagen voor kerst, een horecabedrijf en een college van burgemeester en wethouders die het zeer goed met elkaar konden vinden. Hoewel de stad waarin zij werkten steeds meer elementen van soberheid vertoonde, lazen zij in de Pickwick Papers dat alles er koek en ei was.

Zo ook bij het bevriende horecabedrijf, dat zij onder meer kenden van de heerlijke bitterballen die regelmatig ten stadhuize werden geserveerd. Dat horecabedrijf was top of the bill en deed in niets denken aan de overige horecabedrijven in hun stad waarvan de eigenaars zich veel moeite getroosten om het hoofd boven water te houden. Nee, dit horecabedrijf bleef naar ieders tevredenheid maar groeien.

Het succes was van de buitenkant af te lezen. Er kwam een terras, er kwam een nog groter terras. Er kwam een kachel op dat terras en er kwamen gasleidingen in gemeentegrond voor nog grotere kachels op dat terras. Alles kon. Er kwamen parasols, en er kwamen nog grotere parasols. Er kwamen reclameborden, en er kwamen nog grotere reclameborden op kleine wieltjes. En tenslotte kwam er een grote witte tent op een deel van het grote terras.

Het gemeentebestuur zag het allemaal aan de overkant gebeuren en de leden ervan lachten vrolijk. Soms krabden ze zich op het hoofd. Kan dit allemaal?, zo vroeg een enkeling zich af. En waar eindigt dit? Komt er nog een tent? Een nog groter terras? Volgen skihut en bratwurst? Ach, erg druk maakten de leden van het college zich hier niet om. Waarom zouden ze ook. Ze kenden hun gemeenteraad. Zelf waren ze amateurs en ze werden gecontroleerd door vrijwilligers.

Getooid met verschillende petten op hun hoofd en met verschillende meetlatten in hun tas liepen de leden van het college de deur plat bij het horecabedrijf. Af en toe speelden ongewenste emoties op en werd de vraag gesteld: hoe moeten we dit nu verantwoorden naar andere horecabedrijven die ook iets willen? Misschien willen die ook een tent voor de deur, een groter terras en grote luifel. Misschien zijn er wel horecabedrijven die handel zien op het terrein van de buurman? Gedoogverordeningen dan maar? Andere kant uitkijken? Oei, riep een bestuurder. We hebben de oliebollenkraam al verboden een klein glaasje glühwein te schenken, riep de een. We zijn zo streng met het drinken van een blikje op de openbare weg, vond een ander. Wie dat doet sluiten we gewoon op! Hoe moet dat nou?, werd er in koor gezegd. Hoe kunnen we bij de een toestaan wat bij de ander niet mag?

Al ras kwam een van de leden van het college op een lumineus idee. Hij zei: wat zijn we nu eigenlijk aan het doen? Gooi die petten en die meetlatten toch weg. We gaan iets nieuws beginnen! Voortaan besturen we op ons gevoel. De overige leden van het college keken hier even vanop, maar vonden het een briljant idee. De ene wethouder gromde iets van ‘bijzonder’, de andere riep ‘leuk’, en een derde vond het ‘machtig.’ De burgemeester viel de eer te beurt om het plan met zijn charme verder door te ontwikkelen.

En zo geschiedde het dat in een middelgrote provinciehoofdstad het dagelijks bestuur zich collectief voor het plaats delict posteert en het gevoel laat spreken. Worden we warm van het idee? Dat was voortaan het criterium. Ja, ik word al warm, aldus de wethouder van economie tegen de wethouder van infra die hem nog even lekker over zijn rug aait.

Andries Veldman