Fong Yeh en Li-Ya verrassen met vernieuwde Sin Jah aan Schrans

Fong Yeh en zijn vrouw Li-Ya Chan hebben het Chinees Indisch restaurant Sin Jah aan de Schrans in Leeuwarden omgetoverd tot een culinair paleis. Ze zijn nog aan het proefdraaien, maar binnenkort gaan ze helemaal los met hun verrassende, gevarieerde Aziatische kaart. Een gesprek bij de koffie.

Onherkenbaar.

‘Hoe vindt u het? De inrichting is nog niet helemaal klaar. Rein Ramballu van de Horecafabriek wil het nog iets gezelliger maken. Hij wil nog iets aan de grote wand en iets met vogels. Ook de achterzaal moet nog worden aangepakt.’

Het is mij zo goed genoeg.

‘Sin Jah zit hier sinds 1973. Het is geloof ik opgericht door een meneer Cheng (die woonde lange tijd in de Vincent van Goghstraat, red). Een foto van de inrichting staat op onze website. Wij wilden toch wat anders. Mijn vader Shin Shun Yeh en moeder Hung-Mei Cheng hebben het restaurant in 1982 overgenomen. De kinderen hielpen altijd mee. Het concept is lange tijd hetzelfde gebleven. Toen mijn vader in 2006 overleed heeft mijn moeder de zaak alleen voortgezet. Ik reed vaak vanuit Amsterdam naar Leeuwarden om haar te assisteren. Op een gegeven moment komt de vraag aan de orde of we het restaurant willen voortzetten of verkopen. Mijn broers en zus wilden het verkopen, voor mij zat er toch een sentimentele waarde aan. Mijn vader en moeder hebben zich ook altijd ingezet voor de Chinese gemeenschap. Ze waren oprichters van de Algemene Chinese Vereniging Nederland. Mijn moeder werd in maart uitgenodigd bij de Summit in Den Haag. Daar heeft ze met zestig anderen nog gedineerd met de Chinese president. Met mijn vrouw en mijn moeder hebben we eind vorig jaar besloten om Sin Jah voort te zetten.’

Geen gemakkelijke beslissing.

‘Nee. Vooral voor mijn vrouw was dat een omschakeling. We werkten allebei in Amsterdam. Ik als beurshandelaar bij Van der Molen en zij als consultant bij verzekeringsmaatschappijen. We hebben daar ons sociale leven. Voor mijn vrouw hield het werk om zes uur op. Dat is nu wel anders. We hebben allebei bedrijfskunde gestudeerd. Ik in Groningen en Li-Ya in Rotterdam. We kenden het restaurantwezen natuurlijk wel. Haar ouders hadden een chinees restaurant in Zwolle. Mijn ouders startten in Ede waar ik ben geboren.’

Vandaar ook de verandering in het restaurant.

‘Ja. We wilden het hele restaurant aanpassen. Voor en in de keuken. Het is een hele ommezwaai. We zijn een paar vaste klanten verloren, die wilden toch liever die traditionele Chinees. En dan bedoelen zij wat voor hen inmiddels de traditionele Chinees is geworden. Die staat zoals we weten ver af van de echte traditionele Chinese keuken.’

Babi Pangang.

‘Precies. Babi Pangang, dat weten de meeste mensen niet, is gewoon een Nederlandse uitvinding. Varkensvlees met een stevige saus. Dat sloeg aan en werd overal gekopieerd. Het staat officieel niet meer bij ons op de kaart, maar als je het per se wilt dan is het wel te verkrijgen. Onze afhaalkaart is niet gewijzigd. Dat brengt wel wat extra werk met zich mee voor de keuken. Er zijn ook klanten die ik doorstuur naar mijn neef van Mei Wah in Bilgaard.’

‘We willen onze keuken op een hoger niveau. We zijn nu aan het uittesten. We noemen het de pan-Aziatische Cuisine. We serveren Thaise, Vietnamese, Japanse en Chinese gerechten. Daarvoor hebben we drie koks aangetrokken. Ook de inkoop is veranderd. We kopen duurder in. Het is de keuze die we maken, net als de inrichting. Dus u vindt de inrichting wel goed zo?’