Wim Homan: jazz hoort in een kroeg

Ook deze zomer weer prachtige verhalen opgediept uit ons rijke archief; 2011

Wim Homan, technicus, cineast en avonturier

‘Als ik het handiger had aangepakt had ik rijk kunnen zijn’

‘Als ik het wat handiger had aangepakt had ik rijk kunnen zijn.’ Wim Homan pakt zijn shagbuidel en draait er nog maar eens een. Vanaf zijn zestiende rookt hij een pakje per dag. Het bevalt hem best, net zoals het leven dat hij tot nu toe leidde. ‘Avontuurlijk, zeker. En steeds weer met het idee dat ik me moest bewijzen tegenover mijn familie. Het is er nu wat af – ik ben 69 – maar helemaal weg is het nog niet.’

‘Toen ik met Baukje was (horecaondernemer Baukje de Vries), kocht ik de Brouwershoeck in de Poststraat. Een prachtig jazzcafé. Ik dacht even dat de familie me toen wel zou zien staan, maar niks hoor. Voor koningin Beatrix heb ik in Bergum nog met mijn band gespeeld bij de tewaterlating van een schip van de Zonnebloem. Een prachtige bedankbrief heb ik gekregen, Wiegel stond erbij. Het kwam voor de tv, maar ze hadden niet eens gekeken.’ Homan vertelt het met een grote glimlach op zijn gezicht. Al te zwaar tilt hij er niet meer aan, maar toch. Erkenning van zijn familie is altijd uitgebleven.

‘We groeiden op in de Mozartstraat. Een katholiek gezin met twaalf kinderen. Ja, over mijn broers allemaal mooie verhalen, maar ik was het zwarte schaap. Zo heb ik dat altijd gevoeld.’ In het café van de Blokhuispoort is er van dat gevoel weinig meer te bespeuren. Homan, die als aow’er nog altijd actief is, vertelt uitgebreid over zijn bezigheden. Zo heeft hij zich sinds enkele jaren op de filmerij gestort. Hij produceert de een na de andere film en biedt zich daarnaast aan als filmer voor sollicitatiefilms. ‘Dat is prachtig werk. Voor 27,50 kun je een filmpje laten maken. En word je niet aangenomen, dan krijg je na een jaar ook nog een deel van je geld terug. Bovendien is het tarief inkomensafhankelijk. Ik ben nu bezig, samen met mijn broer Nol – ja, ja – om de acht-millimeter films van Sybe Osinga op dvd te zetten. Dozen vol over zijn familie, zijn wereldreis en uiteraard van discotheek het Vat, waar ik ook nog gewerkt heb.’

Homan is geen student, verre van dat. Hij leest zelden een boek maar kan leren als geen ander. Door te doen. ‘Ik kwam van school en ging bij Vroom en Dreesmann werken, terwijl ik daar eigenlijk nog te jong voor was. Daar begon ik als leerling-etaleur maar zat al snel op de afdeling verlichting. ’s Middags een lamp verkopen en die aan het eind van de dag achter op de fiets bezorgen en monteren. Daarna werkte ik als elektricien bij Vreesia in de Dronrijperstraat. Hier heb ik mijn technische kennis uitgebreid. Installatiewerk in woningen. Op de Schieringerweg, 229 woningen, was ik aanvankelijk nog in opleiding, maar daarna pakte ik een hele flat alleen.’ Laagland op de Voorstreek volgde. ‘Installeren, repareren en onderhouden. Laagland had een lampenwinkel en een installatiebedrijf met grote klanten: de Bonifatiuskerk en een katholieke kerk aan de Archipelweg. Ze deden het technische werk voor V&D in Leeuwarden en in Sneek.’

De periode bij Laagland werd onderbroken door zijn diensttijd. Hij diende als verbindingsofficier in Eibergen en was particulier chauffeur voor een kapitein. ‘Na Laagland kwam de KIM, een landelijke winkel in elektrische apparatuur. Of ik de reparatieafdeling wilden overnemen, zo werd mij gevraagd.’ Na een tijdje zwaaide Wim Homan, samen met broer Herman, de scepter over KIM Nijmegen, KIM Amerongen, KIM Beek en KIM Roosendaal. ‘Kilometers leidingen legden we aan; honderden antennes plaatsten we op de daken. Nederland 2 was net in de lucht. Ik kwam er in om. De zaak liep uit de hand. Ik heb er een punt achter (moeten) zetten.’ Na het debacle trad hij als technisch tekenaar in dienst bij Slager aan de Korfmakersstraat. ‘Tekenaar? Ik had nog nooit getekend maar ging gewoon aan de slag. Ik ben ontzettend creatief. Gingen ze met lunchpauze naar huis, dan zei ik: ik blijf wel op de zaak. Ja, om te kijken hoe die tekeningen in elkaar zaten. Slager had alle ziekenhuizen en het gebouw van de Waterleiding aan het Zaailand.’

Een restaurant in de Amsterdamse Leidsestraat volgde, waar klanten hem hielpen met de in het Frans opgestelde menukaart. Voor groothandel Bergsma in Makkum bracht hij sigaretten rond. ‘Ja, het is misschien gek, maar toch echt om me te bewijzen voor mijn familie. Als mijn oma over de verkoop van haar pand aan het Naauw sprak, gingen voor mij de schuifdeuren dicht. Alleen mijn broers werden geïnformeerd. Daarom vond ik het destijds ook zo leuk dat ik de Brouwershoeck kon kopen.’

Al in de tijd van dat Wim Homan bij Vroom en Dreesmann werkte kwam de muziek in beeld. ‘Ik speelde in het Trio JoHeWi, Johan, Herman en Wim. We traden op bij dansschool Huub Adema en op de Lange Pijp tijdens een actie voor India. In Bergum speelde ik voor Beatrix met Sjors van der Meulen, een rasmuzikant. Ik zag wat bleekjes en ging nog even snel naar de zonnebank. Van het rustig opbouwen had ik niks begrepen; snel wilde ik resultaat zien. Allemachtig wat had ik een jeuk. Na het optreden smeet ik mijn jacket uit en gooide ik mijn hemd weg. De vlokken vlogen alle kanten op. In die tijd had ik met Baukje de Vries de Brouwershoeck, daar kwamen muzikanten als Jelle Buising, die stonden me toch beteuterd te kijken dat wij daar voor de koningin speelden met de Stil Free Time Band.’

Het was in de periode dat Homan het ene klusje na de andere klaarde. Hij wordt bijna moe van de herinnering. ‘Ze zullen toen wel gezegd hebben: die doet maar wat, maar dat is altijd maar één kant van het verhaal. Ik had een reparatiebedrijf, een wasserette op de Eewal (‘Baukje verveelde zich’), een muziekstudio aan de Wortelhaven, een jazzstichting in de Plantage, speelde in de band en had ook nog de Brouwershoeck. Een prachtige tijd, vooral het jazzcafé zondagmiddag boven het café. Pia Beck werd er uitgefloten omdat ze geen toegift wilde geven. Boy Edgar speelde er, Joop Verbeke en Elly May. De Dutch Swing College Band was een topper. Ik ben laatst nog wel eens naar de Harmonie geweest, waar de jazzscene nu bijeenkomt. Ik had een kaartje gekocht en zag die stoelen op een rij staan. Bah, hou op, ik ben meteen omgekeerd en weggegaan.’

‘Op een gegeven moment had ik het wel gezien. Relatie stuk en ik had geen cent meer. Met een camper trok ik de wereld in. Alleen. Toen zonder camper verder, op de bonnefooi richting Thailand en de Filippijnen. Daar begon ik in Puerta Princessa op Palawan een restaurantje: Dutch Café Restaurant. Hou op. Als ik daarover begin… Achtervolgd door de mafia, twee keer overvallen.’ Terug in Nederland pakte Homan de draad weer op met zijn reparatiebedrijf, nu aan de Oostergrachtswal naast Van der Heide. ‘Dat draaide zo weer. Alle schulden afbetaald. Ik red het toch altijd weer. Altijd had ik al klanten in de horeca. Op de onmogelijkste tijden bellen ze voor kapotte apparaten. Aan Foppe de Vries, die bij mij werkte, heb ik de zaak op een gegeven moment zo overgedaan. Hier heb je het. Nu help ik mijn zoon Frank als er weer iets gerepareerd moet worden in de Blokhuispoort of in Doozoo en ik ben er voor mijn 14-jarige zoon William. Daar leef ik voor. Mijn zoon Maurits doet het geweldig, die zit in België.’

Andries Veldman

cultuur middenstanders zakelijk