Van de ene tunnelvisie naar de andere in de Groene Ster. Rapport van de lokale Rekenkamer over de wijze van vergunningverlening zorgt tijdelijk voor wat opwinding, op een regionale nieuwssite viel een klein jaar gelden te lezen http://www.liwwadders.nl/onderzoek-rekenkamer-over-festivals-is-eigenlijk-al-klaar-gemeente-heeft-er-een-enorm-zooitje-van-gemaakt/ . De Leeuwarder Rekenkamer deed op verzoek van de gemeenteraad onderzoek naar de wijze waarop de gemeente vergunningen verleende voor festivals in recreatiegebied de Groene Ster. Stevige kritiek op de gang van zaken, nergens nog gelezen dat er 850.000 euro in rook opging aan juridische kosten. Een rekenkamer toetst in het algemeen beleid op rechtmatigheid en doelmatigheid. Niet verrassend derhalve dat voor het uitgevoerde onderzoek de juridische invalshoek is gekozen. Geen woord over de onderliggende oorzaken van alle problemen.
Samen met Sjimmie v/h Strandje had ik de primeur van het allereerste bezwaarschrift tegen een festival in de Groene Ster, de eerste editie van Welcome to the Village in 2013. We voorzagen problemen met het parkeren, de festivalgangers zouden op dezelfde plek parkeren waar dagrecreanten dat doorgaans plegen te doen bij stralend strandweer. Ik werd door de gemeente niet-ontvankelijk verklaard, ook al heb ik als hardloper alle belang bij een toegankelijk recreatiegebied: ik woon op te grote afstand van de festivals. Merk op dat slechts weinig gebruikers van het gebied kunnen participeren in juridische trajecten, de meesten wonen vanwege het toegepaste afstandscriterium op te grote afstand. Inwoners van aangrenzende woonkernen konden ongelofelijk last van geluid hebben maar konden daar niet tegen protesteren. Onze inspanningen werden niet op prijs gesteld, de teneur bij de achterban: als wij hier een feestje willen vieren dan moet de rest maar opzouten! Geen van de festivalorganisaties legde de juiste attitude richting andere gebiedsgebruikers aan de dag. Rekening houden met anderen? Wegwezen! Een festival is niks anders dan een project om met een creatief concept bezoekers te trekken, met dat creatieve concept zat het doorgaans wel goed: de andere projectvaardigheden lieten veelal sterk te wensen over. Bij het psychedelische festival Psy-Fi is professionalisering een vies woord, het past niet bij hun relaxte levensstijl waarin die festivals een belangrijke rol spelen. Ontspannen met elkaar een feestje vieren, ongemakken als ontbrekend sanitair nemen ze zo nodig op de koop toe. Bosjes zat.
De Rekenkamer spreekt over een periode van al doende leren, zelf heb ik het liever over de lamme helpt de blinde. De festivalorganisaties hebben meer oog voor hun creatieve concept dan voor inpassing van hun project in een complexe omgeving die een recreatiegebied met een hoge natuurwaarde nu eenmaal is. Ambtenaren van de gemeente Leeuwarden hebben tot op de dag van vandaag geen idee hoe het gebied wordt gebruikt, lastig wanneer je een vergunning moet verlenen. In een vergunning geef je blijk van een belangenafweging, wat de een mag kan een ander niet. Sta je als gemeente toe dat er op de grote ligweide een feesttent verrijst dan kunnen dagrecreanten daar met stralend strandweer niet zonnen en zwemmen. Die belangenafweging is zeker wat betreft het aspect geluid vaker niet dan wel goed gemaakt. Niet echt verrassend natuurlijk, wanneer je als gemeente van niks weet of wilt weten dan slaat de balans snel de verkeerde kant uit.
De opwinding rond het rapport van de Rekenkamer gaat als een nachtkaars uit, voor politieke partijen is de lol ervan af nu de verantwoordelijke wethouder wegens vertrek niet meer weggestuurd kan worden. Ziet het College van B&W middels de bestuurlijke reactie in een ander bestemmingsplan de oplossing voor alle problemen dan gaan we een nieuwe tunnelvisie tegemoet.
foto: Simon van der Woude
