‘Zo’n zwart kelnerspak en een doekje, dat leek heel wat’

(Weer zo’n heerlijk herfstverhaal, eerder gepubluceerd)

Hans en Tineke Schotten van restaurant Jupiter

‘Zo’n zwart kelnerspak en een doekje, dat leek heel wat’

‘Het is wat rustiger dan anders, maar minder slecht dan vorig jaar voor de zomer.’ Tineke en Hans Schotten van restaurant Jupiter op de Hemrik zitten niet bij de pakken neer. ‘Dit jaar en vorig jaar moesten we er even bovenop zitten. Je laat wat bij het eten en pakt wat bij de drank.’

‘Hoe ik in de horeca gerold ben? Bert IJsselmuiden werkte destijds bij hotel De Klanderij aan het Zuiderplein. We kenden elkaar van de lagere school. IJsselmuiden, nu docent bij het Friesland College en betrokken bij restaurant Liuwherne, liep daar rond in een zwart pak met een doekje over de schouder. Zo’n pak en dat doekje, dat leek heel wat. Ik vond dat wel mooi. Dat wilde ik ook.’ Na zijn opleiding aan de Bakkersvakschool aan de Prinsesseweg (inmiddels opgegaan in het Friesland College) kon Hans Schotten direct aan de slag. ‘Ik had nog amper mijn diploma of Herman Bleijnga stond voor de deur met de vraag of ik bij het Oranje Hotel kon beginnen. Ik werd meteen naar Wim Houwen op de Wirdumerdijk gestuurd voor een zwart pak.’

In het Oranje Hotel werd de jongste bediende gelijk uitgetest. ‘Ik had dan wel mijn opleiding genoten, maar het werk in een hotel kende ik niet. Ik werd daar aangesteld als ontbijtkelner. Als je daar rondloopt moet je jezelf een houding weten te geven. Die slag heb je niet zomaar te pakken. In het begin lagen mijn collega’s slap van de lach achter de commode.’ Schotten werkte twaalf jaar onder het bewind van eigenaar Gerben Bonnema en zijn rechterhand Herman Bleijnga in het hotel aan de Stationsweg. ‘Na het vervullen van mijn militaire diensttijd zou ik terug naar het hotel toen Syb Osinga op mijn pad kwam. Die vroeg me voor zijn pas geopende bistro Le Dindon. Die zaak had hij geopend naast zijn discotheek Vat 69 op de Nieuwestad. Dat was wel een leuke zaak, maar naar een tijdje keerde ik toch weer terug naar het Oranje Hotel.’

Het was inmiddels halverwege de jaren tachtig; een tijd met volop werk, zeker in de horeca van Leeuwarden. Hans Schotten: ‘Het was overal druk en gezellig. Er waren toen veel minder horecazaken. Je kon als vakkracht overal terecht. Horecapersoneel stond dan in de ene zaak en dan weer in de andere. Op een gegeven moment had ik het wel even gehad bij het hotel. Sierk Goedemoed, een bekende deejay in die tijd, vroeg me voor de Golden Oldies aan het Oldehoofsterkerkhof.’ Het was een horecazaak met een roemruchte geschiedenis die loopt van De Poort van Cleef met het staankroegje om de hoek, via Starlight (topless bediening) en The Rose (van Anneke Douma) naar het huidige Bellevue van Aly en Piet Muizer. ‘Een prachtige tijd. ’s Nachts werkte ik in de Golden Oldies en overdag stond ik als kelner aan boord van de rondvaartboot Princenhof van Menno Boekema. Dat schip lag bij de Prins Hendrikbrug afgemeerd en ging vrijwel dagelijks naar de Oude Venen bij Wartena en Eernewoude. Als het schip ’s avonds weer afmeerde, moest ik soms hardlopend naar het Oldehoofsterkerkhof om bij de Golden Oldies achter de tap te staan.’

Het werken bij het Oranje Hotel in Leeuwarden wierp later vruchten af toen Tineke en Hans Schotten besloten om zelfstandig een horecazaak te beginnen. ‘Ik kwam overal bekenden uit de periode van het hotel tegen. Door het werk bij het Oranje Hotel stapte ik gemakkelijk binnen.’ In 1993 kwam Lukas Klamer op zijn pad. Op de Hemrik had deze groothandel een megasupermarkt gevestigd waarin ook een horecazaak zat. ‘Die werd geëxploiteerd door Lawerman uit De Blesse. Lawerman had zijn oog laten vallen op restaurant De Grote Wielen en vroeg mij om zijn zaak in de groothandel van Lukas Klamer voort te zetten. ‘’Twa is mij wat te folle’’. Met mijn accountant heb ik de zaak berekend en die zag er wel wat in. Ook met de bank was het zo rond. We draaiden mooi, maar toen Lukas Klamer na vijf jaar aankondigde: we gaan verhuizen, schrok ik wel even. De vraag was ook meteen: wil je mee?’

Veel keuze had Hans Schotten niet. ‘We zijn erin gesprongen. We kwamen in een enorme ruimte die ook nog eens helemaal kaal was. Daar zit je wel even vreemd tegenaan te kijken. Ik had aanvankelijk een tekening gemaakt, daar paste de Harmonie wel in. Ze lachten zich dood bij Lukas Klamer toen ze mijn plannen zagen. We hebben die bijgesteld en we hebben er een mooi bedrijf van gemaakt. Bij Klamer zaten we bij de ingang waar iedereen twee keer langs kwam. Hier zitten we op de hoek van het pand. Het is even anders, maar veel ondernemers op de Hemrik weten ons te vinden. Ze kunnen goed parkeren voor de deur en weten wat ze van ons mogen verwachten. We cateren voor allerlei instellingen, scholen en bedrijven en verzorgen ook partijen aan huis. Het is niet een al te romantische plek, maar ook bruiloften worden hier gevierd.’

Andries Veldman