Staatssecretaris blijft behoedzaam met anti-hagelkanon

Antwoord van staatssecretaris Mansveld (Infrastructuur en Milieu)
(ontvangen 16 augustus 2013)

Vraag 1
Bent u bekend met het bericht ‘Wachten op vergunning anti-hagelkanon’? 1
Antwoord 1
Ja.

Vraag 2 en 3
Hoe verklaart u de discrepantie tussen uw standpunt dat er na de wijziging
van het Besluit omgevingsrecht (Bor) voldoende juridische basis is om
vergunningen af te geven voor het gebruik van anti-hagelgeneratoren en de
werkelijke terughoudende vergunningsverleningssituatie in Borssele en
andere Zeeuwse gemeenten, die blijkt uit het bericht in Fruitteelt waarin staat
dat momenteel de vergunningverlening voor het gebruik van een antihagelgenerator
nog steeds succesvol aangevochten kan worden?
Bent u bereid om, conform de motie-Koopmans/Snijder-Hazelhoff, voor het
gebruik van hagelkanonnen een werkelijk passend en in de praktijk werkbaar
maatwerkregime te realiseren? 2

Antwoord 2 en 3
In de brief van 13 december 2011 van mijn voorganger aan de Tweede Kamer 3
, waarin wordt ingegaan op de voorgenomen uitvoering van de motie
Koopmans/Snijder-Hazelhoff, is het IenM standpunt met betrekking tot het
gebruik van het anti-hagelkanon verwoord.
In deze brief staat met betrekking tot dit onderwerp onder andere:
“Naar mijn mening dient de belangenafweging voor het gebruik van het
antihagelkanon op lokaal niveau plaats te vinden. Het past niet goed om een
algemene norm voor antihagelkanonnen te stellen in de algemene regels van
het Activiteitenbesluit vanwege het bijzondere geluidskarakter van deze
apparaten en het beperkte aantal ervan.”
“Om recht te doen aan de voordelen van een optimale belangenafweging op
lokaal niveau worden de antihagelkanonnen aangewezen als
vergunningplichtige inrichtingen.”
1 Fruitteelt, 6 juli 2013, nr. 27, jaargang 103
2 Kamerstuk 29 383, nr. 158
3 Kamerstuk 29 383, nr. 189
Met de op 1 januari 2013 in werking getreden wijziging van het Besluit
omgevingsrecht is aan deze toezegging voldaan. Hiermee is een eind
gekomen aan de al lange tijd durende strijd over het juridische kader voor het
verlenen van een vergunning. Tevens is de bevoegdheid voor het verlenen van
deze vergunning nadrukkelijk bij de lokale overheid gelegd. De verlening van
de vergunning dient plaats te vinden binnen de in de Wet algemene
bepalingen omgevingsrecht gestelde regels. Uiteraard gelden hierbij ook de
bepalingen die betrekking hebben op rechtsbescherming voor
belanghebbenden. Een zorgvuldige
vergunningverlening past hier binnen. Naar mijn mening is er dan ook geen
sprake van discrepantie tussen de door mij gedane toezegging voor het
regelen van het gebruik van het anti-hagelkanon, naar aanleiding van de motie
Koopmans/Snijder-Hazelhoff, en de concrete uitwerking daarvan.

Vraag 4
Hoe adviseert u de gemeente Borssele, en andere gemeentes, om de
vergunningverlening van het gebruik van een anti-hagelgenerator te
motiveren? Bent u bereid om gemeentes hierbij te ondersteunen?

Antwoord 4
In de brief van 13 december 2011 aan uw kamer is ook sprake van het bij de
vergunningverlening toepassen door bevoegd gezag van de ‘Handreiking
industrielawaai en vergunningverlening’. Vooruitlopend op de herziening van
de handreiking heb ik op 22 mei 2013 bijgevoegde brief aan alle besturen van
gemeenten en provincies gestuurd*). Deze brief, met als onderwerp
‘Toelichting op de toepassing van de Handreiking industrielawaai en
vergunningverlening bij vergunningverlening voor een antihagelkanon’ geeft
richting aan de mogelijkheid van het bevoegd gezag om gemotiveerd af te
wijken van geadviseerde waarden en om te komen tot een optimale
belangenafweging. Naar mijn mening biedt deze brief voldoende
ondersteuning bij vergunningverlening aan gemeenten.

Vraag 5
Bent u bereid om richtlijnen uit te vaardigen ten aanzien van geluidshinder
waarin expliciet een uitzondering wordt gemaakt voor het sporadische gebruik
van een hoog energetische pulsgolf van een anti-hagelgenerator?

Antwoord 5
Het in de brief van 13 december 2011 geformuleerde standpunt ten aanzien
van het anti-hagelkanon onderschrijf ik nog steeds. De ernstige
geluidsoverlast, met mogelijk gezondheidschade als gevolg, die een dergelijke
inrichting in de directe omgeving kan veroorzaken vraagt om een zeer
zorgvuldige lokale afweging van alle in het geding zijnde belangen.
Juist vanwege de in het geding zijnde lokale aspecten is een algemene
regeling of uitzondering hier niet op zijn plaats.