‘Spuitbusgekladder wordt echt erg’

(tekst: brief Wytse Tjoelker aan gemeenteraad – foto: archief  Westerplantage)

ERASE TEKS !!!

31 dec. 13, aan het gemeentebestuur van, en de politie in Leeuwarden,

L. S.,

Ik begrijp dat er mensen zijn, die aan spuitbusgekladder ‘voorbij kijken’, het springt hen niet in het oog. O.a. voor iemand met een fotografen-blik als ik, is het tegenovergestelde aan de orde: die blik wordt hier in de stad veel te vaak verstoord door dat ontsierend gekladder. Inmiddels ben ik er al een tijdje extra op aan het letten, en dan wordt het echt erg. Maar de aanleiding daarvoor was al, dat er mogelijk één maniakale, of als ik me vergis toch meerdere verfspuiters de laatste tijd extra actief geworden zijn.

Ik neem aan dat het dezelfde achtergrond heeft als het knalvuurwerk waardoor we de laatste dagen weer geteisterd worden (it liket wol oarloch!): een gedoogde vorm van terrorisme, door mensen die blijkbaar onvoldoende mogelijkheden hebben om zich op een positieve manier te uiten. Dat kan in veel gevallen wel een reden zijn voor compassie. Maar dit staat wel haaks op de duidelijke inspanningen –wat je van sommige daarvan ook kan zeggen- om onze stad positief in beeld te brengen. En ook als je bij degenen hoort die aan dit geklieder voorbijkijken, er wordt ook teveel geld uitgegeven aan het verwijderen daarvan.

Mijn indruk is, zoals ik al min of meer aangaf, dat het gaat om één maniak, of eventueel een klein groepje, die/dat steeds weer nieuwe ‘pakkende’ teks verzint en die alle andere Leeuwarders -figuurlijk- door de strot duwt. Voor alle duidelijkheid, ik ben een liefhebber van verfgespoten illustraties in de openbare ruimte, en ik heb daar een behoorlijk uitgebreide fotoverzameling van. Maar dat heeft eigenlijk niets te maken met deze vorm van vandalisme.

Ik heb geen idee in hoeverre de politie (of het georganiseerde, gesubsidieerde kontakt met spuitbus-artiesten) in beeld heeft wie hier de aanrichters van zijn. Enkele decennia geleden was ik regelmatig met een groepje aktief om affiesjes met diverse boodschappen te plakken. Toen was de pakkans vrij groot, ik kan me niet voorstellen dat dat in dit geval veel minder het geval zou zijn. Voordat iemand hard wordt aangepakt, heeft hij of zij in principe recht op een duidelijke waarschuwing. Maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat dat in dit geval nog niet gebeurd is. Vroeger had je als straf onder andere verbanning uit stad of gewest voor bepaalde of voor onbepaalde tijd; maar als ik het goed heb is dat niet meer mogelijk. Persoonlijk zou ik in dit geval geen moeite hebben met lijfstraffen zoals die in Nederland niet meer gegeven worden. Vrijheidsbeperkende maatregelen en daarbij de aangerichte schade verwijderen, + eventueel de kosten daarvan verdienen, zouden wel een optie moeten zijn.

Maar in feite is dat niet mijn zaak. Ik wil een dringende oproep aan U doen om U met voorrang in te spannen om aan deze grove ontsiering van onze stad een eind te maken.

(Ik was al aan het voorbereiden om deze oproep middels een geplakt affiesje te verspreiden, maar werd gewaarschuwd dat dan misschien niet de verfkladderaars maar de affiesjeplakker aangepakt zou worden. Daarom de oproep in deze vorm./ N.B.: ‘teks’ zie ‘tags’; je kunt ‘jouw ding’ een ‘professionele’ benaming geven, maar het blijft asociale rotzooi.)