Puck van Ulzen overleden

Gepubliceerd op 07 mei 2014,   Categorie: Actueel,   (1) reactie

Puck van Ulzen, oud-raadslid voor de VVD in Leeuwarden, is dinsdagavond overleden. Dat heeft de familie bekendgemaakt. Van Ulzen (79) was al geruime tijd ziek. Ze pendelde de laatste tijd tussen Borniaherne en het ziekenhuis MCL.

Van Ulzen was een bekende politica die nimmer een blad voor haar mond nam. In de jaren negentig van de vorige eeuw voerde ze een eenvrouwscampagne nadat ze op een onverkiesbare plaats op de kieslijst was gezet. Met behulp van sandwichborden en andere opmerkelijke acties lukte het haar om haar positie te heroveren.

Een van de belangrijkste wapenfeiten van Van Ulzen was haar strijd en behoud voor een zelfstandig openbaar gymnasium in Leeuwarden. De toenmalige PvdA-wethouder Jannie Vlietstra wilde de school laten opgaan in een grote onderwijskoepel. Van Ulzen pleitte met succes – met steun van scholier Diederik Samsom – voor behoud van de school. Deze actie werd onlangs nog gememoreerd tijdens een bezoek van Diederik Samsom aan café De Ossekop in Leeuwarden.

De dorpspolitiek van Leeuwarden heeft Van Ulzen altijd met enorm enthousiasme gevolgd. ‘We praten langer over een bedrag van 10.000 euro dan over majeure projecten waarmee miljoenen zijn gemoeid.’

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

(Uit Stadsblad Liwwadders, december 2005)

Geen plaats meer in de herberg voor Puck van Ulzen

‘Zou je ergens een olifant kunnen huren?’

Het zit het Leeuwarder VVD-raadslid Puck van Ulzen allemaal niet mee. Als een donderslag bij heldere hemel werd haar verteld dat van een lijstduwerschap op de kandidatenlijst van de VVD voor de komende gemeenteraadsverkiezingen geen sprake kon zijn. Het gevaar was te groot dat Van Ulzen bij veel stemmen opnieuw aanspraak zou maken op een zetel in de raad. Tenminste, zo ervaart het raadslid de gang van zaken. ‘’Ik ben boos’’, zegt Puck van Ulzen. En tot overmaat van ramp is haar man Henny op sinterklaasdag op de kat gaan zitten. ‘’Er is grote droefenis op ons gezin neergedaald.’’

Op een gemaakte afspraak kun je toch terugkomen? 

‘’Of het nog wel goed komt tussen Tom van Mourik en mij? Alleen als Tom zijn verontschuldigingen aanbiedt en zegt: Puck, ik zal alles in het werk stellen om wat ik met mijn invloed heb voorkomen weer recht te zetten, en Aukje gaat mij daarbij helpen. En dan gaan we met een heel mooi jaar beginnen.’’ Van Ulzen is zich van geen kwaad bewust. Oké, ze heeft meermalen gezegd de politieke pijp aan Maarten te geven. Natuurlijk moet er op de lijst plaats zijn voor nieuwe gezichten. Maar kom bij haar niet aanzetten met ouderdoms-argumenten. En op een gemaakte afspraak kun je toch terugkomen? ‘’Ik dacht dat ik extra stemmen voor de club zou kunnen trekken, maar dat heb ik he-le-maal verkeerd gedacht. Het is me ook nooit eerder gevraagd om, mocht ik voldoende voorkeurstemmen halen, af te zien van een terugkeer in de raad. Maar achteraf gezien had ik gewaarschuwd kunnen zijn: Jan de Beer is precies hetzelfde overkomen. Die mocht ook niet terugkeren. Ja, die legde zich daarbij neer. Ik niet. Ik geloof wel in wraak. Wraak is een gerecht dat koud moet worden opgediend. Er knapte iets toen ik hoorde dat er bij het bestuur op was aangedrongen dat ik niet op de groslijst zou mogen staan. Dat begrijp ik niet. Stel je dat hééééle vre-se-lijke nou eens voor dat ik terug in de raad zou komen. Wat is daar dan zo ontzettend aan? Wat er in het bestuur is gevaren om de lijst zo samen te stellen zoals die is gepresenteerd is mij een raadsel. Wyb wilden ze ook lozen, terwijl die het vuur uit de schoenen loopt voor de partij. Tom is bang voor verrassingen, die wil alles in de hand hebben. Dat begrijp ik ook wel. Samen met Aukje werkt hij tot heil van ons allemaal. Dat zeg ik zonder ironie. Die tandem werkt goed. Maar als je niet van verrassingen houdt, dan komen ze juist. Ja, normaal zou ik zeggen: ik leg me daarbij neer. Wat kan het me schelen, maar het gaat me om die onterechte manier waarop ik ben behandeld. Inhoudelijk is er niks aan de hand. Ik ben al gevraagd om wethouder in Grou te worden, daar zijn ze wel wat gewend.’’

Nee, een egel dat konden ze bevatten 

Van Ulzen is een flapuit, reageert ad rem en soms bijtend. Maar wat heeft ze nu zélf verkeerd gedaan? Er volgt een hele lange stilte. Man Henny pakt maar eens de Volkskrant. Volgens Van Ulzen valt haar niets te verwijten. Magere prestaties in de raad? Ach, de raad zit vol met zulke leden. Niet tijdig tijdens de bekendmaking van de groslijst op 24 mei aan de bel getrokken? Zitten slapen op cruciale ogenblikken? Verenigingsprocedures aan haar laars gelapt? Hou op, schei uit. Beschadiging van de partij en de lijstaanvoerder? Tsja, het is niet anders. ‘’Als het gaat om het politieke werk dan denk ik dat ik niet zo veel fout heb gedaan. Misschien voelen we als VVD bepaalde zaken niet goed aan en hebben we sommige zaken te ambtelijk aangepakt. Ik heb me vergist in de wens uit de bevolking om een openlucht zwembad te realiseren, en dat je tien jaar moet roepen om de bibliotheek op zondag open te krijgen is ook zoiets. Na een succesvol jaar wordt die dan weer gesloten, onbegrijpelijk. Maar gelukkig gaat de bibliotheek nu weer open. Een geweldige instelling die bibliotheek. Ik heb grote bewondering hoe ze daar de bakens op tijd verzet hebben. Ik heb nog in de kascommissie gezeten, daar komen bedragen voorbij, daar had ik geen idee van. Ja, de reparatie van een poef voor 180 gulden , dat begreep ik. Zo gaat het in de raad ook met die grote bedragen. Het is net als toen ik met mijn kinderen in de dierentuin liep: een beer en een giraffe zei ze niks. Nee, een egel dat konden ze bevatten. Het is me ook niet gelukt, en daar heb ik met tot het uiterste toe inspannen, om het gymnasium in de oorspronkelijke vorm te behouden. De concurrentie onder scholen is praktisch verdwenen; het duurt weer 25 jaar voordat die grootschaligheid weer omgekeerd wordt, want dat gaat natuurlijk weer gebeuren. En we hadden ook veel meer bruggen moeten bouwen. Naar mensen? Hahaha…’’

Aldi en Lidl 

De kerstgedachte wil in huize Van Ulzen als het gaat om de samenhorigheid en de verbintenis met wie eens haar politieke vrienden waren nog niet geheel postvatten. ‘’Ik wil gewoon horen: zo had het niet gemoeten. Wat er op het kerstmenu staat? Oh, god, ik kijk wat de Aldi op het Willem Alexanderplein in de aanbieding heeft, tournedos of eend. En dan kijk ik ook nog even bij de Lidl of die nog leuke dingen heeft, cantharellen of zo.’’ Hoe nu verder? ‘’Met de partij? Oh, het is nog best gezellig in de fractie hoor. En als ik niet op de lijst kom, dan moet men maar een stem uitbrengen op mijn zoon Gert-Jaap, die staat op nummer elf. Ik vind dat er met olifantspoten door de porseleinkast is gebanjerd. We hebben het er al over gehad om zo’n beest in te schakelen tijdens de verkiezingen. Zou je ergens een olifant kunnen huren?’’

Andries Veldman