Prins Dokkum vecht tegen haaien en hyena’s

(tekst: ingezonden)

1 mei 2013.

Beste mensen,

De werknemers van Prins Dokkum, zijn door de directie en het Noors Saferoad concern met de rug tegen de muur geplaatst. In 2010 is het bedrijf overgenomen, met goede beloftes. Er zou voldoende eigen vermogen komen, het bedrijf zou zelfstandig blijven, de omzet zou verdubbelen. Beloftes die niet waar gemaakt zijn. Het eigen vermogen bleek maar 18% te zijn, toen na een jaar soebatten de OR eindelijk de beschikking kreeg over de balans. Na een jaar werd de markt beperkt tot de Benelux. Het concern bleek een afspraak te hebben met een Amerikaanse leverancier, voor het voeren van een soortgelijk product als Prins maakte, de Chrash-gard. Ook bleek de koopprijs van Prins Dokkum (deels) in rekening gebracht te zijn bij Prins Dokkum. Het bedrijf mocht zich zelf opbrengen. De machines werden opgewaardeerd; 10 x zo duur. Er moest management fee betaald worden. Allemaal zaken die leiden tot zogenaamd verlies. Het concern was gedwongen een garantie te geven tot 2014 voor alle rechtshandelingen om het gebrek aan voldoende vermogen te compenseren voor klanten en kredietverzekeraars. Daarbij kwam nog dat na 2010 het Saferoad concern in Duitsland en Polen bedrijven opkocht. Ondanks dit alles ontwikkelde Prins Dokkum zich tot koning van de productiebedrijven van het Saferoad concern. Nergens in het Saferoad concern is de productie zo efficient als bij Prins.

Als donderslag bij heldere hemel, kwam de mededeling dat het bedrijf moet sluiten per 30 juni 2013 (later 1 september 2013). Echter zonder plan. Waar gaat de productie naar toe? Het is niet te verwachten dat elders goedkoper geproduceerd kan worden. Het plan om een kleine verkoop organisatie over te houden, is ook niet onderbouwd. De orders die er zijn, 7 miljoen, moeten gewoon geleverd worden. Wie maakt die dan? De huidige orders worden door de directie tot half zo profijtelijk als eerdere orders verklaard. Het rare is dat de directeur zelf die orders heeft afgesloten. Bovendien deze half zo profijtelijke order wel gemaakt worden om te kunnen leveren. Duurder en daar komen ook nog een vrachtkosten overheen. Het sterke van Prins Dokkum, goedkoop en snel produceren, inspelend op plotselinge vragen van klanten, wordt met het sluiten van de productie teniet gedaan. Wat overblijft is een verkoop organisatie die geen toegevoegde waarde heeft.
Logisch dat PVT en vakbonden, het plan tot sluiting afwezen en afwijzen.

De directie heeft van meet af aan een jo jo beleid gevoerd bij de sluiting. De plannen zijn niet onderbouwd. Wel werd duidelijk gemaakt dat het concern het bedrijf niet wil verkopen aan het personeel. Nee, not voor sale, klonk het uit de Noorse fjorden.

Een sociaalplan kon niet, vond de directie of het moest heel, heel bescheiden zijn. Het bedrijf Prins had immers niet veel geld. Dat het concern, tot 2014 garant staat voor alle rechtshandelingen, dus ook voor een sociaalplan dat door directie met vakbonden wordt afgesloten, deed er niet toe. Dat de Nederlandse directeur onbeperkt bevoegd is gemaakt, bij de aankondiging van het de sluiting, deed er niet toe. Volgens de directeur moest hij alles vragen aan het Noorse concern. De Noorse directeur berichtte overigens de Nederlandse vakbonden, dat de Nederlandse directeur alles behandelde. Het verschuilen achter de het Noorse Saferoad concern, herhaalde zich voortdurend. Uiteindelijk werd echter in beginsel overeenstemming bereikt over een schraal sociaalplan, met als kenmerken 6 maandsalarissen en € 2000 per werknemer voor scholing of hulp bij het vinden van ander werk. De werknemers zeiden ja. Maar de directie zei, achteraf, nee. De directie stelde, achteraf, als voorwaarden dat alle werknemers akkoord zouden gaan met hun ontslag en dat de vakbonden moeten instemmen met het slechte plan en moeten afzien van acties. Vakbonden hadden in de onderhandelingen over het sociaalplan al aangegeven dat het afsluiten van een sociaalplan betekent dat daarmee de stakingen en werkonderbrekingen stoppen. Echter verklaren dat een verkeerd sluitingsplan een goed plan is, dat kan niet. Werknemers het recht op verweer afnemen, dat kan niet.

De directeur liet weten aan werknemers en journalisten, dat het niet zijn bedoeling is het verweerrecht te beknotten maar dat hij naast het stoppen van stakingen ook wil dat er geen juridische acties meer plaatsvinden. Toen de directeur daarop is aangesproken door vakbonden, volgende een oorverdovende stilte. Die stilte duurt tot vandaag de dag voort. Dat wil zeggen dat de directeur nu bedacht heeft dat het sociaalplan wel kan (overigens zonder het op papier te zetten) maar dat vakbonden moeten verklaren dat de sluiting van de productie een goed plan is. Dat laatste betekent dat de verweer grond van werknemers wordt weggennomen.

Het is het Noorse Saferoad concern dat Prins Dokkum wil sluiten zonder goede redenen. Het is de directie, die de werknemers geen fatsoenlijk sociaalplan wil bieden. Het zijn de werknemers die ja gezegd hebben tegen het sociaalplan en het is de directie die achteraf alsmaar nee zegt.

De werknemers van Prins Dokkum kunnen trots op zich zelf zijn. Zij hebben gevochten en vechten tegen een verkeerd sluitingsplan. Zij hebben gevochten en vechten voor het behoud van de hun werkgelegenheid. Zij hebben gevochten en vechten voor een bescheiden sociaalplan voor werknemers die gemiddeld 30 jaar in dienst zijn. Zij hebben gevochten en vechten tegen concern Haaien en Hyena’s die een goed bedrijf willen aanvreten. De werknemers van Prins Dokkum laten zien wat ruggengraat is. De werknemers van Nederland die bedreigd worden met onrecht kunnen een voorbeeld aan de mensen van Prins Dokkum nemen. Wat mij betreft Koninklijke werknemers. Bedankt.

Anne van Dijk 1 mei 2013.

cultuur middenstanders zakelijk