Paralympiërs in de voorbereiding op Rio 2016: “Vanwege je beperking helemaal niet sporten, dat is eigenlijk zonde”

Daphne van den Broek en Kasper Stroes, 21 en 20 jaar, zijn beiden zeer sportief. Zij basketbalt, hij voetbalt. Jonge sportievelingen die daarom met bovengemiddelde interesse naar de Olympische Spelen in Sotsji keken. Nu kijken ze met nog nét iets meer interesse naar de Paralympische Spelen die deze week plaatsvinden. Want ook Daphne en Kasper hebben een beperking, én een Paralympische droom.

“Die skiester op één been, dat vind ik wel ongelofelijk knap hoor”
“De Paralympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016, dat is zeker wel iets waar ik voor ga ja.”  Daphne mist een been, en speelt rolstoelbasketbal. “Tot mijn twaalfde had ik een prothese, al zat ik toen voor de langere afstanden ook al in een rolstoel. Van de prothese bleef ik last houden, daarom draag ik die nu niet meer en zit ik voornamelijk in de rolstoel. In groep 8 van de basisschool kregen we een clinic rolstoelbasketbal. Dat vond ik zo leuk dat ik het ben blijven doen.” Ze belandde in het Nederlands jeugdteam rolstoelbasketbal. Op haar vijftiende werd ze geselecteerd voor het Nederlandse damesteam. Drie jaar lang ging ze er fulltime voor, en toen gaf ze prioriteit aan haar studie. Over twee maanden rondt ze die studie aan het Cios af en gaat ze weer vol voor het basketballen. De zomerspelen in Londen 2012 ging door de focus op de studie aan Daphnes neus voorbij, daarom zet ze nu dan ook volop in voor Rio 2016. Door de Spelen die nu plaatsvinden proeft ze alvast wat van de sfeer. “Ik kom uit een sportieve familie dus we volgen veel van wat er nu gebeurt. Die skiester op één been, dat vind ik wel ongelofelijk knap hoor.”

“Omdat we beide Paralympisch sporter zijn hebben we veel aan elkaar”
Ook Kasper volgt de Paralympics nauwlettend. “Eigenlijk kijk ik alle sporten wel, als liefhebber, en natuurlijk met de gedachte zelf eens daar te staan. Merijn Koek komt deze Spelen uit op het snowboard, met hem zat ik twee jaar in de klas. Omdat we beide Paralympisch sporter zijn hebben we veel aan elkaar gehad.” Kasper speelt bij het Nederlands CP-voetbalteam. CP-voetbal wordt gespeeld door voetballers die als gevolg van een hersenbeschadiging (Ceberale Parese) een motorisch probleem hebben. De regels zijn er net iets anders dan bij de reguliere voetbalclubs. “We spelen met zeven man, op een kleiner veld en met een iets kleiner doel. Daarnaast spelen we twee keer een half uur in plaats van twee keer drie kwartier, mogen we naast ingooien ook inrollen en speelt buitenspel niet mee.” Het Nederlandse CP-voetbalteam staat vierde op de wereldranglijst en hoopt een van de acht teams te worden dat zich plaatst voor de zomerspelen van 2016.

Fryske Parasporthelden
Kasper en Daphne maken naast hun sportieve activiteiten ook deel uit van de Fryske Parasporthelden. Het team dat door te laten zien wat er mogelijk is, meer aandacht wil vragen voor de parasport en jongeren met een beperking wil uitdagen ook te gaan sporten. Kasper: “Om die drempel over te gaan om wel te gaan sporten, dat is nogal wat, dat weet ik uit ervaring. Zo zijn er wintersporten die mij ook fantastisch lijken, maar vanwege mijn beperking gaat dat het gewoon niet worden, daar heb ik me bij neergelegd. Vanwege je beperking helemaal niet sporten, dat is eigenlijk zonde.” Daphne onderschrijft het belang van sporten met een beperking. “Het is zo goed voor je zelfvertrouwen, je ontmoet lotgenoten waarmee je kunt praten en die je kunnen helpen verder te komen. Je hoeft niet per sé topsporter te worden, alleen al de mogelijkheden pakken die er zijn, dat kan je zo veel moed geven in je leven met een beperking.”

De weg naar Rio
Dat sporten je ondanks een beperking ver kan brengen, daar zijn Daphne en Kasper het bewijs van. Op hun erelijst prijken al de nodige medailles. Toch is er die ene Paralympische medaille die hen bezighoudt. Tegelijk is Rio voor beiden nog ver en de weg er naartoe nog lang. Kasper: “We moeten ons eerst nog zien te plaatsen. Daarvoor zijn alle kampioenschappen en kwalificaties van de afgelopen én komende jaren belangrijk. Stapje voor stapje proberen we dichterbij te komen en ondertussen genieten we van de prestaties die we nu neerzetten. Met Rio in het achterhoofd, maar het sporten op de voorgrond. Geen beperking staat dan in de weg.”