Jikke van der Zee: Blokhuispoort is geen Parnas

(tekst: ook gepubliceerd in Rondom Leeuwarden/Stadsblad Liwwadders)

Jikke van der Zee van Kunstkamer 10

‘Blokhuispoort is geen Parnas’

‘Nee, ik ga er niet over klagen dat Parnas is verdwenen. We moeten naar de toekomst kijken, maar jammer is het wel. Ook onbegrijpelijk. Vooral voor de muziekleerlingen. Die zitten nu allemaal in particuliere hokken en hebben daardoor minder contact met elkaar. Wat werd er veel voor hen en door hen georganiseerd. Zelfs Sint Annaparochie heeft een cultureel centrum.’

Jikke van der Zee opende op de dag dat Parnas sloot honderd meter verderop haar kunstruimte Kunstkamer 10 aan het Herenwaltje. Met een grote glimlach loopt ze door haar atelier. ‘Het is leuk om iets neer te zetten waar je gelukkig van wordt. Dit is een prachtige ruimte, een voormalige meubelzaak en lampenzaak, waar ik werk en waar ik mijn cursisten ontvang.’ Toch fietst ze af en toe met buikpijn van Jelsum, waar ze woont, naar de stad waar ze werkt. ‘Gisteren had ik dat nog, dat stresserige gevoel. Dan zit je te rekenen op je fiets. Dat gevoel van: red ik het allemaal wel? Daar zullen wel meer kleine zelfstandigen last van hebben.’

Een jaar na de opening van Kunstkamer 10 maakt Jikke van der Zee de balans op. De ruimte is prettig, de samenwerking met collega’s gaat goed en het aantal cursisten is gelijk gebleven. Aan zo’n veertig cursisten geeft ze les. Dat neemt niet weg dat er stevig aan de weg getimmerd moet worden om de huur, gas, water en licht te kunnen betalen. Andere inkomsten zijn er door het geven van workshops en externe cursussen, onder meer bij het Fries Museum (één keer in de maand) en bij de Volkshogeschool. Binnen Kunstkamer 10 hebben collega’s ook een plek gevonden zoals Daphine Misker (zangles), Sanne Bergsma (ambachtelijk edelsmeden), Brecht Wassenaar (theater) en Igor Demydczuk (pianoles).

De 46-jarige kunstenares kon direct naar haar studie aan de lerarenopleiding Ubbo Emmius (nu Noordelijke Hogeschool Leeuwarden) aan de slag bij wat toen het Kreativiteitscentrum De Blauwe Stoep werd genoemd en gevestigd was aan het Gouverneursplein (nu restaurant Sems). ‘Directeur Jean Jacques Maouche heeft mij eenentwintig jaar geleden aangenomen. Met hem en zijn vrouw Hanneke Roelofsen heb ik nog altijd contact. Hanneke, ook kunstenares, was een van de enthousiaste krachten. Die pakte meteen van alles op. Dat was het mooie van het Kreativiteitscentrum. Daar gebeurde van alles. Na de fusie met de gemeentelijke muziekschool werd het nog interessanter. Ik vond dat een prachtige periode, die leerlingen brachten met hun muziekinstrumenten veel creativiteit naar binnen.’

De Blauwe Stoep kenmerkte zich in die periode als een bruisende locatie waar niet alleen cursussen gegeven werden maar ook ruimte bood voor exposities, lezingen, poëziebijeenkomsten en optredens. Het was een podium voor jong en oud talent. ‘Dat werd later voortgezet in het gebouw van Parnas aan het Raadhuisplein, waar op de donderdagavond de muziekbeoefening centraal stond. Parnas was hét podium van creatief talent.’

‘Laten we zeggen: ik heb het overleefd. Ik schilder en teken, modellen en portretten. Ik haak en vilt, maak zelfs lampen. Dat doe ik in een leuke sfeer. Dat is van belang. Als je niet werkt in een goede sfeer, dan zit ja al op achterstand. Ik draai hier klassieke muziek en we drinken met z’n allen thee in de pauze. Daarna gaan we weer aan het werk. Een goede sfeer zorgt voor concentratie. Dat wordt gewaardeerd door mijn cursisten, door jong en oud. Ik begrijp het enthousiasme voor de Blokhuispoort ook niet echt. Er wordt zo juichend over gedaan maar ik vind het een naargeestig gebouw. Akelig. En dan heb ik het nog niet eens over de kwaliteit wat er creatief wordt gepresteerd. Nee, een Parnas gaat dit niet worden, maar daar gaan we het niet over hebben.’