‘De Voorstreek gaat weer leven!’

Hans en Henriëtte Wijnstok met hun atelier en Choco Kathedraal

‘De Voorstreek gaat weer leven!’

‘Wat is dit een prachtige stad. Als Sneker heb ik mij vergist. Ik heb in korte tijd half Leeuwarden gesproken toen mijn pand verbouwd werd. Dat is mij in Sneek nog nooit overkomen. Daar leeft iedereen langs elkaar heen. Ze zagen mij niet staan.’ Hans Wijnstok is lyrisch over zijn nieuwe verblijfplaats Leeuwarden. Hij opende onlangs een atelier in de voormalige Noord Nederlandse Boekhandel aan de Voorstreek. Zijn vrouw Henriëtte opende aan de overkant van de straat een ‘Choco Kathedraal’. ‘Er stond een lelijk verkeersbord tegen de gevel van dat monumentale pandje. Ik zei: kan dat niet anders, er worden hier zoveel foto’s gemaakt. Dat bord hebben ze op ons verzoek verplaatst. Ik wist niet wat me overkwam.’

Wijnstok, geboren in Amsterdam en getogen in Den Haag, was jarenlang exploitant van theater Amicitia in Sneek. Hierna verhuisde hij naar Antwerpen. ‘Eerst hadden we daar een appartement, later gingen we er permanent wonen.’ Een prachtige stad, maar wel met allemaal Belgen. Daar had Wijnstok een ander beeld van dan toen hij er vanuit Sneek naar keek, net zoals van Leeuwarden. ‘Daar kom je niet tussen. We hebben het geprobeerd, maar dat lukte gewoon niet. Natuurlijk, Nederlanders zijn bot en direct. Belgen schrikken daarvan. Maar het verschil tussen Nederlanders en Belgen is groter dan tussen Nederlanders en Kenianen.’

In Antwerpen hadden de twee ondernemers precies dezelfde combinatie die ze dat in Leeuwarden nu ook hebben: atelier en chocolade. De man schildert en de vrouw verkoopt. ‘Wat we met de chocoladewinkel verdienen gaat op in het atelier. Ach, ik ben nu gepensioneerd en kan doen en laten wat ik wil.’ Maar waarom chocolade? En waarom chocolade in Leeuwarden? ‘Het is een mooi product, tenminste als je kwaliteit presenteert.’ Dat betekent voor Wijnstok: geen Leonidas maar Daskalides. ‘Dat is het verschil en dat weten de Belgen en nu ook de Leeuwarders. Leonidas en Daskalides zijn familiebedrijven. Het zijn de bedrijven van twee neven, maar ze zijn verschillende richtingen opgegaan. Leonidas heeft de naam en Daskalides de faam. Onze bonbons komen uit Brussel. We presenteren hier in Leeuwarden maar liefst vijftig soorten. Dat zie je zelfs bij de banketbakkers niet. Ik teken zo een nieuw huurcontract als de handel blijft zoals die nu is. We hebben hier zeventig procent vaste klanten.’

Leeuwarden vond Wijnstok altijd een vreselijke stad. Hij wilde er dood nog niet gevonden worden. Waarom dit zo was vindt de kunstenaar moeilijk uit te leggen, al zit hij niet snel om woorden verlegen. ‘We wonen nog in Sneek en als ik daar vertel dat ik overweeg naar Leeuwarden te verhuizen, dan kijken ze daar vreemd van op. Ik eigenlijk ook, het moet niet gekker worden.’

‘Als oud-Amsterdammer zie ik overeenkomsten tussen de twee steden. Ik zie dat Leeuwarden nu een echte stad is geworden. Mensen stappen het bonbonwinkeltje lachend binnen. Het is klein en het is bijzonder. Het zit op een markante plek. Er zit koeling in het pand maar geen wc. Het is er zo nauw dat klanten zich er nauwelijks kunnen bewegen.’

De Voorstreek gaat weer leven, daarvan is Wijnstok overtuigd. ‘Dat gaat helemaal goed komen. Als je ziet hoeveel mensen hier voorbij lopen, het is er nooit stil. Verderop staat een parkeergarage aan het Hoeksterend. Je wilt niet weten hoe goedkoop je daar kunt parkeren. De individuele winkels leven straks weer op, daarvan ben ik overtuigd. Mensen hebben genoeg van de ketens en zoeken de speciaalzaken op. Nog een tip uit Antwerpen: plak de etalages van de leegstaande panden professioneel dicht met fascinerende afbeeldingen. Dat deden de Belgen uitstekend.’