Artikel ‘Huis aan Huis’ over Cambuurfan Meindert Lodewijk

Zo nu en dan komen er in de media verhalen voorbij die we jullie simpelweg niet willen onthouden. Zo ook het verhaal van Meindert Lodewijk, die ondanks dat hij al tien jaar in Gelderland woont, Cambuurfan in hart en nieren blijft en dit seizoen zijn veertigjarig jubileum als seizoenkaarthouder beleeft.

-Al 40 jaar Cambuurfan-
Meindert Lodewijk blijft ook in Gelderland Cambuur trouw

Meindert Lodewijk is Cambuurfan in hart en nieren. Hoewel de geboren Franeker sinds tien jaar in Gelderland woont, beleeft hij dit seizoen zijn veertigjarig jubileum als seizoenkaarthouder.

En dan te bedenken dat de 58-jarige Lodewijk met het voetbalvirus besmet raakte door een bezoek aan Heerenveen. ,,Ja, ik moet toegeven dat ik op mijn 17e een paar keer met een maat naar Heerenveen ben wezen kijken”, gniffelt Lodewijk. ,,Dat moest stiekem, want ik mocht van mijn ouders helemaal niet op zondag naar het voetballen. Totdat ik 18 jaar werd. Toen ben ik met de brommer vanuit Franeker naar het Cambuurstadion gereden en ik was gelijk verkocht. Het blauwgele shirt, het stadion en de sfeer deden iets met me.”

Riemer
Sinds 1972 heeft Lodewijk een seizoenskaart en slechts bij hoge uitzondering slaat hij een thuiswedstrijd over. Vroeger werden ook de uitwedstrijden met grote regelmaat bezocht, maar met de komst van de clubcard en de buscombi’s is de lol er wel een beetje af. ,,Te veel regeltjes en gedoe”, aldus Lodewijk. ,,Ik ben vroeger wel eens zonder kaartje naar een uitwedstrijd tegen Heerenveen gegaan. Stond ik daar voor dat oude stadion met de handen in het haar. Ik heb toen op een van de bouwketen die als kantoor dienden gebonst en wat denk je? Riemer van der Velde deed het luik open. Toen hij mijn verhaal hoorde, zei hij tegen een van de dames achter de balie: ‘Jou die jongen mar gau in kaartsje’. Prachtig toch? Dat kun je je nu niet meer voorstellen.”

Koolhof
Tien jaar geleden kreeg Lodewijk een relatie met Wilma uit Duiven. Hij verhuisde zijn hoveniersbedrijf naar Gelderland en trok bij haar in, maar Cambuur bleef hij trouw. ,,Ik zei tegen Wilma: als je mij neemt, krijg je Cambuur erbij. Hoewel zijzelf fan van Vitesse is, heeft ze wel respect voor mijn clubliefde.” “

Een van de eerste hoveniersklussen in zijn nieuwe woonplaats was het leggen van een gazon. ,,Ik belde aan bij het opgegeven adres en stond oog in oog met Jurrie Koolhof. Hij was net ontslagen als trainer van Cambuur en tijdens het leggen van het gras hebben we uren over voetbal gepraat. Via mijn werk tref ik sowieso veel mensen met een voetbalhart, maar in deze regio klopt dat meestal voor Vitesse. Ik ben regelmatig in het Gelredome wezen kijken, maar word er niet warm of koud van.”

Cambuurbar
Voor Cambuur trekt Lodewijk daarentegen graag een halve dag uit. Een thuiswedstrijd verloopt volgens een vast stramien. ,,Ik rijd om een uur of vijf richting Friesland. Met mijn maat Fokko drink ik eerst een biertje in de Cambuurbar om vervolgens vijf voor acht naar mijn plekje op de hoofdtribune te lopen. Hoewel Fokko en ik al dertig jaar samen naar Cambuur gaan, hebben we nooit bij elkaar gezeten. Hij wil niet op de hoofdtribune zitten en ik ga niet naar Oosttribune. Even goede vrienden, want we treffen elkaar kort na de wedstrijd en rond middernacht ben ik weer in Duiven.”

Ajax
In zijn lange supportersloopbaan heeft Lodewijk vele hoogte-en dieptepunten meegemaakt. ,,De met 2-0 gewonnen wedstrijd tegen het grote Ajax voor de beker, was voor mij een hoogtepunt evenals het voetbal onder trainer Fritz Korbach. Harry van der Laan en Carlo de Leeuw waren toppers en ook voor clubmannen als Jan Bruin en Johan Abma had ik veel respect. Dieptepunten waren er ook, zoals de verloren nacompetitiefinale tegen Roda JC en DS’79. Dat is het mooie aan Cambuur: er gebeurt altijd wat rond de club.”

Dit seizoen verwacht Lodewijk dat Cambuur sowieso de nacompetitie weer haalt. Verder durft hij nog niet te kijken, maar met promotie zou een droom waarheid worden. ,,Mocht dat gebeuren, dan koop ik voor Wilma ook een seizoenskaart. En de kers op de taart zou zijn om Vitesse een keer te verslaan, maar er moet iets te dromen overblijven.”

Bron: Huis aan Huis/Meine Stegenga