CDA-gedeputeerde Ger Driessen fileert Dagblad de Limburger
(tekst: Limburgse CDA-gedeputeerde Ger Driessen over Dagblad De Limburger; via Villa Media)
De staat van de Limburgse krant
Hoelang bestaat Dagblad de Limburger nog? Vijf, misschien zeven jaar? De krant zit in haar levensavond. De dagelijkse vriend van weleer is een vreemde geworden. De krant weet de mensen niet meer aan zich te binden. De lezers lopen met duizenden tegelijk weg. En dat gaat maar door en is vrijwel zeker niet meer te stoppen.
Ingewijden vertellen dat die leegloop niet alleen te maken heeft met internet en de onwil van mensen om te lezen. Want in Nederland zijn wél nog kranten die groeien. De leegloop in Limburg heeft toch vooral te maken met het gebrek aan kwaliteit. De krant weet niet meer te boeien. De diepgang ontbreekt. Er staat alleen nog maar oud nieuws in. Als je de gratis weekbladen volgt, ben je tegenwoordig beter op de hoogte van de lokale ontwikkelingen dan als Limburgse krantenlezer.
De krant is vergeten dat ze groot is geworden door het nieuws uit de dorpen. Maar in de meeste dorpen zie je geen journalist meer. En bij gebrek aan beter worden incidentjes maar uitvergroot tot wereldnieuws. Tot drieluiken toe, als het moet. Die pagina’s moeten immers vol. En dat kost, zelfs met steeds minder pagina’s, steeds meer moeite.
De leegloop beperkt zich allang niet meer alleen tot de lezers. Ook veel journalisten verlaten het zinkend schip. Een paar jaar geleden waren er nog meer dan 200. Dat aantal is gehalveerd. En vertrouwelijke bronnen bij de krant benadrukken dat er uiteindelijk misschien 50 schrijvers overblijven. Om de krant naar haar graf te dragen. Want met de huidige 100 journalisten kun je al geen echt serieuze meer krant maken, zo blijkt elke dag weer opnieuw.
Dat zinkend schip wordt ook nog een bestuurd door kapiteins die de koers kwijt lijken of volstrekt verschillende koersen volgen. De hoofdredacteur durfde enkele maanden geleden te roepen dat de krant ook best gemaakt zou kunnen worden met nog wat minder journalisten. Hij reageerde daarmee op de aankondiging van de zoveelste afslankronde op de redactie. Dat zal hem blijven achtervolgen. De redactie kromt daarover nog steeds de tenen, zo vertellen bronnen.
Dan is er ook nog een directeur die al jarenlang ruziet met de journalisten. Omdat hij vindt dat ze het niet goed doen, niet commercieel genoeg zijn en teveel geld kosten. Verder bezuinigen is het parool van de directeur. Conflict na conflict is over dat soort zaken al ontstaan. De redactie heeft tevergeefs geprobeerd de directeur naar huis te sturen. Maar die blijft gewoon lekker zitten.
Ingewijden benadrukken dat de sfeer op de redactie alsmaar verder verslechtert. Verbazingwekkend is dat niet. Door alle intern gekissebis, navelstaren en schermutselingen om nog een beetje te overleven, ontbreekt vaak de tijd om op nieuwsjacht te gaan. En helaas heeft de krant ook haar band met de Limburgse samenleving verloren. Een medium dat de neus ophaalt voor het kleine nieuws, ontdekt ook steeds moeizamer het grote nieuws. Om nog maar te zwijgen over belangrijke trends in de samenleving. Trends die ook positief kunnen zijn. Want de krant heeft een alsmaar grotere voorliefde om alleen nog negatieve zaken te melden.
Bij veel journalisten is de motivatie dan ook ver te zoeken. Geld voor serieus onderzoek is er niet meer. Reisjes mogen niet meer, diepgang is not done, of nog maar mondjesmaat en zo wordt de journalistiek vooral vanachter het bureau bedreven. Twee telefoontjes en hopla: weer een verhaal om te vullen. Bij voorkeur tussen negen en vijf. Want de tijd dat journalisten 24 uur per dag journalisten waren, is al lang voorbij, zo benadrukken ingewijden.
Maar de lezer laat zich niet voor de gek houden. Die proeft de oppervlakkigheid, snuift het gebrek aan elan, mist voor de zoveelste keer het verslag uit z’n eigen dorp en vindt het uiteindelijk genoeg. Hij zegt z’n abonnement op. En zo levert de dagbladjournalistiek in Limburg alleen nog maar verliezers op. Ik vind dat welgemeend, jammer!
Ger Driessen
Datum: Maandag, 8 Februari 2010
|
